Tülün Ötesi

TÜLÜN ÖTESİ

Sirius tülün ötesine geçti.

Harry'nin adını bağırdığını duydu.

Remus’un boğuk sesini duydu.

Sağ kalan tek en yakın arkadaşını, oğlu gibi sevdiği çocuğu, Harry'yi, onu tülün ardından takip etmesin diye tuttuğunu gördü.

Bu, gördüğü en son şeydi.

Sonra, her şey karardı.

Gittikçe solan bir uzaklıkta, Harry'nin son çığlığını duydu: "SIRIUS!"

Ve bütün sesler gittikçe azalarak yok oldu. Vaftiz oğlunun çığlıkları kulaklarında yankılandı. Sonsuzluk gibiydi.

Karanlık çekilip de hafif bir ışık onun yerini almadan önce ne kadar süre geçmişti, bilmiyordu. Daha önce hiç bulunmadığı bir yerde duruyordu. Sirius henüz ayrıldığı Esrar Dairesi'nin karanlık koridorlarıyla gözünü kırpmasına neden olan aydınlığı bağdaşlaştırmaya çalıştı, ve sonra hatırladı. Ayrılmıştı.Tülün Ötesi'ne, Bella'nın büyüsüyle geçmişti. Aptalca davranmıştı, çocukça davranmıştı, düşüncesiz davranmıştı - tıpkı bütün hayatı boyunca yaptığı gibi. Hayatı.

O ölmüştü.

Yine gözlerini kırptı ve kendisine baktı. Hala aynı cüppeyi giyiyordu ve vücudu hala aynı gözüküyordu - şimdilik... biliyordu. Bu, sondu ve ışık parlaktı.

Ani parlaklık dikkatini öyle dağıtmıştı ki, neredeyse kendine doğru yürüyen iki figürü göremeyecekti. Biri cadı, diğeri de büyücüydü; ikisi de onun yaşlarındaydılar. İkisi de somut ve canlı gözüküyordu, ama olamayacaklarını biliyordu. Yaklaştıklarında gülümsüyorlardı, bu özelliksiz ve rahatsız edici beyazlıktaki yerde rahat ve güvenli bir şekilde duruyorlardı.

Büyücünün dağınık siyah saçları ve gözlüğü, kalbini parçaladı.

"James...?"

Sesi kulaklarına boş ve acılı geldi, tabii eğer gerçekten bütün bunları duyuyorsa. Gözyaşları, görüşünü bulanıklaştırdı, ama Sirius gözlerini kırpamadı bile. Sadece yanaklarına doğru inen sıcak ıslaklığı hissederek baktı, ve ilk defa, James'in ne kadar çok Harry'ye benzediğini fark etti, tersi değil.

Ah, Harry... Çok üzgünüm...

"Hey, dostum." Fısıltı, neredeyse kendisininki kadar duygusaldı ve birdenbire James oradaydı, hemen orada, on dört uzun yıl boyunca olmadığı yerde.

Birbirlerine sarıldılar, ve Sirius Lily'yi gözyaşını silerken gördüğünü sandı.

Sirius bunun bir rüya olmasından korkarak James'e sıkıca sarıldı - eğer bir rüyaysa, uyanıp uyanmamak istemediğini de bilmiyordu. Bir tarafta Harry... ve öteki tarafta da James.Ama geriye dönemeyeceğini biliyordu. Sadece kalabilmek için dua etti.

Sonunda, sesini bir kez daha buldu. "Çok üzgünüm," diye fısıldadı Sirius. Ağzından çıkan kelimeler onu yıkıyordu. "Peter'ı kullanmanı önermemeliydim...Harry'yi yanlız bırakıp arkasından gitmemeliydim... Onunla kalabilmeyi dilerdim... İstediğin gibi onun için hep orada olamadığım için çok üzgünüm-"

"Sus, Sirius." dedi James Sirius'u sıkıca tutarak. "Seni suçlamıyorum. Bütün yapabileceğini ve fazlasını yaptın- ve biz orada olmadığımız zaman seni tanıdığı için memnunum..."

İkisi de ağlıyordu. "Böyle olsun istemedim... Tanrım, James, üzgünüm..."

"Biliyorum," diye fısıldadı en iyi arkadaşı. "Bu senin olduğu kadar benim de hatam ama her affedilmeyi gerektiren şey gibi, seni affediyorum."

Azkaban'da geçirilen yıllar bile bu sözleri duymaktan daha iyi bir bedel ödeme yolu olamazdı. Boğazında bir yumru oluştu, konuşamadı. Keşke... Sirius gözlerini kapattı ve on dört yıllık acının akıp gittiğini hissetti. James de bunu hissetmiş olmalıydı ki arkadaşına son bir kez sarıldı ve onu bıraktı.

"Lily'ye en azından bir merhaba de, ha Patiayak?"

"Evet." Kendine rağmen,bir şekilde kendisini gülümserken buldu. Yıllardan beri hissettiği gerçek gülümsemelerinden biriydi ve arkasında gerçek özgürlük olan ilk gülümsemeydi. "Selam, Lily."

"Merhaba, Sirius." Sesi aynı hatırladığı gibiydi. Neredeyse aşırı mükemmeldi. Lily ona her zamanki sıcaklığıyla sarıldı – gözlerinin daha önce bir keresinde olduğundan daha kasvetli olmasına rağmen.

"Bu, gerçek mi?" diye fısıldadı. Sirius asla ölüm sonrası yaşama inanmamıştı ama Lily ve James'i görmesi on dört yıllık acı ve yalnızlığı bedeninden alıp götürmüştü. Etten olmasa bile, onların orada gerçek gibi olması...asla inanamayacağı bir şeydi. Onların hep gittiğini düşünmüştü ve bu onun hatasıydı.

"Burası kadar gerçek, Sirius," diye cevapladı James kolunu Sirius'un omuzlarına atıp onu ileri doğru çekerek. "Hadi. Gidip içeri girelim."

"İçeri mi? Daha fazlası mı var?" dedi Sirius etrafa boş boş bakarak. Bütün gördüğü beyazlıktı.

"Tabiî ki var," diye kıkırdadı Lily. "Burası sadece giriş, ya da hayatla ölüm arasındaki yer. Burada yaşamın dünyasını görebiliyoruz." Eliyle daha önce görmediği bir yeri gösterdi. Sirius henüz ayrıldığı odadan bir görüntü yakaladı. Görüntü belirsizdi, sanki bir Düşman Camı bir şey görmüş gibi titriyordu, ama yine de oradaydı. Harry ve diğerleri gitmişti.

Dediklerinin tam önemini anlaması bir dakikasını aldı... "Görüyor musun...?"

"Evet." James'in kolu Sirius'un omuzlarını sıkıca sardı. "İşte bu yüzden sana teşşekkür etmeliyim, dostum. Harry'yi güvende tuttuğun için teşekkürler ve ben...ve ben olamadığımda onun babası olduğun için..."

Sirius James'e bakmak için döndü ve gözyaşlarının bir kez daha görüşünü bulutlandırdığını hissetti. "Ben asla sen olamam, James," diye fısıldadı. "Ve yeterince onun yanında değildim."

Duyguları onu boğdu. Tanrım, ah, Tanrım...Harry... Çok üzgünüm... Vaftiz oğlunun onu duyabilmesini diledi... Harry çok daha iyisini hak ediyordu. Sirius yutkundu ve gözyaşlarının indiğini hissetti. Acısından, güç bela James'in dediklerine dikkatini verebildi.

Ama Harry'nin babası gülümsedi. "Evet, oradaydın. Onun ailesi oldun özellikle de en ihtiyacı olduğu zamanda ve o bunu hatırlayacak. Harry daima bunu hatırlayacak."

James'in kolu bir kez daha Sirius'un omuzlarını sıkıca sardı.

"Haydi, Sirius. Haydi eve gidelim..."

Ve yine ve yine Robin'den. Bu sefer Unbroken Universe değil, Harry Potter'ın orjinal haline bağlı kalınmış bir yazı. Ama Robin'in yazısı olduğu için UU başlığı altına koydum.
İyi okumalar Dil Çıkaran