Heyecan ve abartı üzerine kendimi anlatan bir yazı 
Biraz uzun ama idare edin Allahtan bende heyecan denen bişey yok. Gayet rahat böyle "Ee noolmuş yani" falan edalarında gidiyordum. Yıl içinde bütün denemelere öyle gittim. Takmadım denemez de ayda bir yapılmasına rağmen sıradan bi olaymış gibi "Ben gidiyoruum" diyip evden çıkardım, minibüsten inince öyle yürürken canım dondurma çekerdi gidip alırdım, hatta yolun üstündeki mağazalara bile bakardım
Dersaneye vardığımda 15 dk falan kalıyordu, arkadaşlarla yangın merdivenine çıkıp oturuyorduk falan.. Zil çalınca da derse girer gibi kalkıp denemeye girerdim
Bende zaten dışarıdan "umursamazlık" gibi görünen ama aslında gayet "normallik" olan garip bi kavram var. Dersanede en yüksek puanlı sınıftaydım (gerçi hafta içi az kişi olduğundan 70 yapanlar da en iyi sınıftı 90 da.. )Neyse işte hoca ödevleri getirmeyeni çok pis seviyodu
Ben de ödevleri bi güzel unutmuş muyum. Benim gibi bikaç kişi daha var. Onlar binbir tasa böyle napıcaz needicez bittik falan, bana soruyolardı se ödevini yaptınmı, direk "Yoo" derdim, hiç de kasmıyodum öyle sonuçta 10 dklık tenefüste 5-6 test çözebilecek halim yok. Dersten de atılmışlığım var çok. Hoca laf ederdi takmazdım falan, ama
buna rağmen sınıfın en yüksek yapanıydım ki OKSde de öyle oldu.
OKSyi de büyütmedim gözümde hiç. Altı üstü bir sınav dedim. Daha önce de dediğim gibi cebime kalem silgi koyup gidecektim ama işte annemlerin gazabına uğradım. Önceki gün Portekiz maçını da izledim, sabah da rahatça kalktım.
Bütün bunlar
umursamazlık değil gerçekten, dışarıdan öyle göründüğünün farkındayım. Okulda, dersanede hep
"İlginç İnsan" olmuşumdur. Okulda hocanın ders anlattığı sırada kapıyı açıp çıkmışlığım var. Yanlışlıkla da olsa bedenciye küfür etmişliğim var
Sınavda kopya çektiğim zaman hiç yakalanmadım ama verdiğimi çok gördüler. Hatta bir arkadaşım direk kağıdı almıştı benden falan.. Zaten yüksek not alanlar içinde bi ben çalışmazdım sınava. Hiç hemde. Dersi de dinlemezdim nasıl oluyor hiç bilmiyorum
Kıyafet kuralı denen bişeyi bilmiyorum zaten. 1-2 istisna ders dışında (ki bunlar matematik türkçe falan değil) ödev de yapmazdım. Ama nedense bütün hocalar beni çok severdi, karnemin de hepsi 5'ti çünkü dediğim gibi kurallara uymamama rağmen başarılıydım. Hayatımda hiçbi sınavdan önce heyecan yapmadım. Heyecan yapan çok arkadaşım vardı hepsi de çok çok zeki ve başarılılardı. Ama sonuçta
heyecanlarını yenmeyi bilmedikleri için sürekli geride kalıyorlardı.
İşte bu yüzden kendimi çok şanslı sayıyorum. Heyecanımı yenmeyi bilmeseydim, şu an çok çok gerilerde olurdum. Tabiki yukarıda anlattıklarım doğru şeyler değil. Yani tabiki sınava çalışın, tabiki dersin ortasında çıkıp gitmeyin ve tabiki yanlışlıkla da olsa HOCALARA KÜFÜR ETMEYİN
Evet yukarıda saydığım tüm saçmalık ve muzurlukların sonucu
diploma notum : 97, OKS puanım 471. Yani demek istediğim bütün bunları normal hayatın bir parçası gibi düşünmek lazım. Sonuçta hayat zaten bi sınav değilmi
[/i]
