Son gönderdiği mesajlar: Prens Hamlet

Bölüm 6 : Düello Kulübü

O günleri hatırlamak zevk veriyor bana..Özellikle Beth'li zamanları ve Beth'i...
Tabii ben ona olan hislerimin derslerimi engellemesine izin veremezdim,vermeyecektim.
Daha çok çalışmaya başladık Beth ile..Gece geç yatıyor,sabah erken kalkıp ders çalışıyorduk.Kısa sürede eskiden olduğumuzdan daha iyi olduk.Öğretmenler bizim yaptıklarımıza şaşırıyor,her derste Slytherin'e ekstra puanlar yağdırıyorlardı.Bir anda Slytherin okul şampiyonasında öne geçmişti.
Günler bu kadar güzel geçerken okulun bize bir sürprizi vardı:Düello Kulübü.
Hemen Beth ile ismimizi yazdırdık.Bizden sonra Frank,Frank'ten sonra da Jeremiah yazdırdı.
Ben şoka uğradım.
Çünkü eğer ona tekrar Saelko'yu uygularsam benim yaptığım anlaşılırdı.
Yeni ve başka büyülerim vardı,onları kullanacaktım eğer karşılaşırsak.
İlk raund o akşamdı.İlk maç Jeremiah ile Beth'indi.
Karanlık Sanatlara Karşı Savunma öğretmeni Profesör Connors,düelloyu başlattı.
Jeremiah hemen bağırdı "SILIAPOWLA!"
Ben yerimde kasıldım,ama Beth benden daha sakindi.Kalkan büyüsü kullanarak büyüyü Jeremiah'a gönderdi.Jeremiah kaçtı.
"Eğer," diye mırıldandım yerimde "Saçının kılına zarar verirse,sırf onunla düello etmek için özel olarak uğraşırım." kendi kendime.
Tekrar aynı büyüyü yaptı Jeremiah.Beth yine kaçtı.Son kozunu kullandığını anladığım Jeremiah bağırdı
"Estrino Horeaks!"
Beth şok olmuş gibi büyünün ışınına bakıyordu.Ben öfkeyle ayağa fırlamıştım-çünkü o büyünün ne işe yaradığını biliyordum.Büyü bir güçle Beth'e çarptı,Beth yere yığıldı.
Ben,hiçbir şeyi umursamadan podyuma atıldım.Her tarafı kan içinde kalan Beth'e baktım,gözlerim dolmuştu.Eğilip nabzını kontrol ettim.Güçlüydü,ama rengi solmuştu.Profesörler beni oradan alırken Frank'i gördüm.Benden farklı değildi.Beth'i kucağına alıp hastane kanadına götürmek için çıktı.
Ben oradan kaçamazdım,çünkü kendime verdiğim bir söz vardı.Jeremiah'ı daha beter hastanelik etmek için kalacaktım orada.
Sıradaki maç benimdi,Terence McCorty ile.
Podyumda pozisyonlarımızı aldık.
"Seni de sevgilinin yanına göndereceğim Riddle," dedi,dişlerimi sıkmıştım.
Düellonun başlaması işaretini aldık,ben o an bağırdım
"Carpe Reflactum!" Göz kamaştırıcı bir ışık çakacaktı,biliyordum gözlerimi yumdum.Sonra baktığımda McCorty'nin gözlerini yummuş olduğunu gördüm.Fırsatı değerlendirdim "Expelliarmus!"
asası kenara uçtu.
Diğer raundlar öğrenciler şiddeti görüp kaçtığı için iptal edilmişti.
Jeremiah ile ben kalmıştık.
Final o güne alındı.
Jeremiah ile karşı karşıya geçtik.Kimin yüzünde daha büyük bir nefret olduğunu anlamak imkansızdı.
Düello başlatıldı.
İlk lanet benden geldi
"Carpe retarctum!" asamı kırbaçlar gibi salladım.
Kaçtı.
"Siliapowla!"
Bu sefer ben kaçtım.
On beş dakika -gerçekten o kadar mıydı bilmiyorum,bana da Selwyn söyledi- boyunca birbirimizden kaçarak büyü gönderdik birbirimize.
Son olarak dayanamadım,özel olarak bu ana sakladığım büyüyü kullandım
"Saleo Heoakt!"
Sözleri garip bir büyüydü,ancak kesin zafer sağlayacaktı.Ben büyümü gönderdiğim an o da göndermişti.
"Estrino Horeaks!"
Büyüler aynı anda çarptı hedeflerine.
Ancak ben,zorla zarla ayağa kalktım.Titreyip kasılıyordum,her tarafımdan kan akıyordu.
Profesör Connors,düelloyu bitirdi,kazanan bendim.
Tüm Slytherin binası podyuma hücum etti.Ben ise titrememe,sararıp sendelememe rağmen beni bırakmalarını söylüyordum.
"Bırakın beni,hastane kanadına kendim giderim,bırakın!"
Çekildiler.
Podyumdan aşağı inerken büyüyle kendime bir değnek yarattım,dayanarak yürüyecektim.
Ancak değneğe rağmen sendeleyerek yürüyordum.Gözlerimden bile kan akıyordu artık.Arkamda yeni Öğrenciler Başkanı Christopher vardı.
"Üzgünüm Tom,bunu yapacağım için üzgünüm.." dedi ve mırıldandı "Sersemlet!"
Bayıldım.
"Aaa uyanmışsın!" dedi Madam Pomfrey. "O kadar kan kaybından sonra,imkansız diye düşünmüştüm daha tedaviye bile başlamadığımız düşünülürse!"
Hemen doğrulmaya çalıştım,ellerimde veya kollarımda yara kalmamıştı ancak hala canım yanıyordu.
"Beth nerede?" dedim
"Merak etmeyin Mr.Riddle," dedi Madam Pomfrey sabırla. "Miss.Hopewell iyi.Ancak ben sizin iyi olduğunuzdan şüpheliyim.Şimdi lütfen için şu iksiri."
İksiri tek dikişte içtim.Yoğun bir uyku beni sarıp sarmaladı..Rüyasız uyku etkisini göstermişti..
Son düşündüğüm şu oldu,
"İntikamımı aldım,yine.."

___________

Bölüm 7 : Ölümcül İntikam

Hastane kanadında geçen bir haftanın ardından en sonunda çıkabilmiştim.Hala çok zor yürüyordum,bir hafta istirahat iznim vardı.
Çalışacak bir hafta...Ödev yok dersler yok..Sadece amacım için çalışabileceğim bir hafta..
Ben bunları düşünür ve yürürken Beth ile Frank bana doğru geldiler.
"Bizi beklesen olmaz mıydı?" dedi Beth isyanla "Doğru dürüst yürüyemiyorsun bile!"
Elimden geldiği kadar gülümsedim.Beth'in iyi olmasına seviniyordum..Onun keyfini de bozmayacaktım.
Beth ile aynı lanete uğramamıza rağmen,ben daha fazla hasar görmüştüm evet.Çünkü ben inat ve itiraz etmiştim. "Bırakın beni kendim giderim hastane kanadına!"
Yaşadığım kan kaybı inanılmaz boyuttaymış,öyle söyledi Madam Pomfrey.Ama hayattaydım ve kendi iksirlerimle toparlardım durumu,fark etmezdi.Nitekim toparladım da..
"Heeey!" dedi Frank elini gözlerimin önünden geçirerek.
"Ne-ha-daldım da öyle bir an.."
"Sanırım Marshall'a ne olduğunu sormayacaksın."
"A elbette,ne oldu?"
"Hala hastane kanadında,dostum o nasıl bir büyüydü?"
"Kendi icadım," diye mırıldandım.Frank'in sorgulayan bakışlarına cevaben de "Ama o da o laneti yapmasaydı Beth'e!" dedim.
"Tom,böyle deme kendimi suçlu hissediyorum!" dedi Beth,gözlerinde muzip bir ışıltıyla.
"Ah senin suçun yok," dedim "Jeremiah Marshall kendi istedi bunu."
Oradan ayrılıp ortak salona geldik.Beth ile ateşin önündeki koltuğa oturduk.Artık içimde tutamayacağımı biliyordum,ölürsem -gerçi biraz zordu her halükarda iki hortkuluğum vardı- ona hislerimi söyleyememiş olmanın azabıyla geri dönerdim bunu biliyorum.
"Beth," dedim gözlerinin içine bakarak. "Sana bir şey söylemek istiyorum."
"Evet?"
"Ben-yani söylemek istediğim-ben-seni seviyorum!" Yanaklarımın kızardığını hissediyordum,gerçi o an kulaklarımdan duman çıksa şaşmazdım.
"Sen ciddi misin?" dedi bana
"Ne?"
"Yani vay be..Ben de sana karşı bunu hissediyordum,reddedilme korkusuyla söyleyememiştim..." dedi.
O an onu öpebilirdim ama bunu yapmadım.Eğilebildiğim kadar eğilerek
"Benimle çıkar mısın?" dedim.
"E-E-EVET!" dedi.
"Tamam o zaman,bu hafta sonu Hogsmeade gezisinde nereye gidelim?"
"Hiçbir yere Tom,çünkü sen hala ayağa kalkamayacak haldesin," dedi gülerek.
"Tamam burada kalalım.Ama sana bir sürpriz yapacağım."
"Tamam," dedi hala gülüyordu.
Zaten ne zaman işlerin yolunda gittiğini düşünsem,birden bir terslik çıkar..O günkü terslik de McCorty ve ekibinin başımıza gelmiş olmasıydı.Sorun çıkacağını biliyordum,ama yapabileceğim çok fazla şey yoktu,hala ayağa kalkamıyordum.
"Ne var?" dedi Beth benim yerime.
"Rahatsız ettiysem özür dilerim küçük hanım," dedi McCorty. "Benim işim şuradaki küçük beyle."
"Ne istiyorsunuz?" dedim benim halimdeki birinden beklenmeyecek kadar güçlü,hatta normal bir sesle.
"Sakin ol Riddle," dedi McCorty. "Yoksa,biz de çok iyi lanetler biliyoruz."
"Sakin olmazsam ne olur?" dedim "Yoksa ben de hala büyü yapabiliyorum."
"Söyleyebileceğim tek şey şu,Jeremiah Marshall'a ne yaptıysan düzelt."
"O beni bu hale getirdikten sonra mı,sevdiğim insanı lanetledikten sonra mı?Öldürseniz de yapmam."
"Ciddiye alırsak sonun fena olur Riddle,seni geri dönmemek üzere öldürebiliriz."
Hayır öldüremezsiniz çünkü ben ölümsüzüm.
"Hadi ya,siz bana saldırırken benim ellerim boşta ve asasız mı duruyor?İki elim arkadan bağlıyken bile sizi düelloda yenebilirim." elimi gizlice asamın sapına attım.
"Deneyelim istersen," dedi "Silliapowla!"
"Protego!"
Büyünün yönünü değiştirerek onlara geri gönderdim.
"Sersemlet!" dedim.
McCorty bir kütük gibi yere düştü.
"Sanırım tedavim yukarda Beth," dedim Beth'e dönerek "Bana yukarı kadar eşlik eder misin?"
"E-e-e-evet."
Yukarı çıktık.İksir setimi açtım.Tüm iksirleri etiketlemem çok iyi olmuştu.
"Lanetlere karşı,evet aradığım bu." tıpayı açtım "Sağlığına Elizabeth!" tek dikişte içtim.
Tıp mucizesi olarak kabul edilecek bir şekilde iyileşmiştim.Beth'e sarıldım ve aşağı indik..
Ama ben Jeremiah Marshall'ın intikam alabileceğini hissediyordum,nitekim de o akşam öyle oldu.
St.Mungo'dan şifacı çağıran ailesi Jeremiah'ı iyileştittirmişti.Benim kadar iyiydi.
"Ya birimiz,ya ötekimiz Riddle." dedi ben Ortak Salonda iken "Çek asanı."
"Seni öldürmek istemiyorum Marshall," dedim çünkü hasarı daha önemli bir cinayette yaratacağım diye kendi kendime ekledim.
"Ama ben istiyorum," dedi "Önce...Crucio!"
Lanet beni hazırlıksız yakalamıştı,tam on dakika boyunca titreyip kasıldım,acı çektim.Ayağa kalktığımda her yerimin titrediğini hissediyordum.Ama güçlü görünmeliydim,gereken buydu.Sihirle kapatılmış yaralarım tekrar açılmıştı ve kanıyorlardı.Aldırmayarak bağırdım
"Carpe retarctum!"Asamı kırbaçlar gibi salladım.
O kadar yoğun konsantre olmuştum ki,ağzından kan gelmesine sebep olacak kadar şiddetlenmişti lanetim.Biraz daha devam ettikten sonra bıraktım.
Yerdeydi kalkamamıştı.Yanına gidip kulağına eğildim.
"Bir daha benden intikam almaya kalkarsan,ben de senden intikam alırım Jerry," dedim "Ve benim intikamım seninkilerden daha ölümcül olur buna inan."
Başka bir iksir içmek için yukarıya çıktım,iki dakika sonra sapasağlamdım.

_________

Bölüm 8 : Jeremiah'ın İntikamı

Sonraki birkaç gün olaysız geçti.Ders çalışırken verdiğim molalarda ise Beth'i düşünüyordum,hafta sonunu iple çekerek.
Fakat yine aynı şey oldu.Ben her şeyin iyi gittiğine kendimi inandırmışken olmayacak bir şey oldu..Nasıl ve neden olmuştu?Jeremiah sanırım uyarımı anlamamıştı..
"Bir daha benden intikam almaya kalkarsan,ben de senden intikam alırım Jerry.Ve benim intikamım seninkilerden daha ölümcül olur buna inan."
Dinlememişti,gene yapmıştı bunu..Ama bu sefer benim canıma kastetmeden.
Beth,koşa koşa yanıma geldi.
"Dinle," dedi "Sana bir şey anlatmam gerekiyor.Ama önce bana bir söz ver,"
"Evet?" dedim
"Anlatımım bittikten sonra gidip Jeremiah'ı lanetlemeyeceksin."
"Jeremiah mı?Gene mi o?Artık lanetlemeyi bırakırım herhalde,direkman öldürürüm."
"Tom,lütfen ben çok ciddiyim."
"Bakarız,elimden gelenin en iyisi bu,zaten sinirliyim.İksirlerim karıştırılmış ve bir tanesi çalınmış."
Beth konuşmaya başladı.Olanları anlattıkça ben sinirlenmiyordum,aksine şaşkınlıklar geçiriyordum.Tabii sinir de vardı ama...
"Ve," dedi en sonunda "Eğer senden ayrılırsam panzehiri verecekmiş."
"Merak etme," dedim "Yaptığı pisliği benim iksirlerimden biriyle yapmış.O iksirin panzehiri bir tek bende var,onu da oraya koymadım."
Düşündükçe öfkeleniyordum.Zehirlerim zindanda kimsenin bulamayacağı bir yerde saklıydı.Onları bulmuş olsaydı sanırım Frank zehir verildikten iki dakika sonra ölürdü.Ama her iksirin bir panzehiri vardır,ben benimkileri yukarıda bulunduruyordum.Zehir olmadığı için de panzehir tamzehir etkisini taşıyordu.
"Tamam,sakin ol.." dedim Beth'e en sonunda "Bekle,zehirini alıp geliyorum."
"Ne?"
"O hayvanın verdiği iksir kuvvetli zehirlerimden birinin panzehiriydi.Panzehir zehir yoksa tamzehir etkisi gösterir,hatırladın mı?"
Anlamıştı,"Ve eğer panzehir tamzehirse,tamzehir de panzehirdir.Harikasın!"
Ben hızla dışarı çıktım.Etrafta birilerinin olup olmadığına bakarak duvar taşlarına tıkladım.Dört yukarı,üç aşağı.Toplamda yedi hamle,bir ilerleme.
Duvar gözden kaybolup bana zehirlerimin bulunduğu kutuyu verdi.Eksik olan en öldürücü zehrimin panzehiriydi "Ölümcül Hatıra".Hemen şişeyi aldım,kutuyu da aldım ve içeriye eski bir iksir şişesi bıraktım.
"Gel Beth," dedim. "Hastane Kanadına gidiyoruz."
Madam Pomfrey'nin etrafta olup olmadığını hızlıca kolaçan ettikten sonra Frank'in yatağının yanına gittik.Yüzü bembeyaz kesilmişti,her tarafından kanlar akıyordu..Onun bu haline üzülmeme rağmen içten içe iksir yapma yeteneğimle gururlandım.Şişeyi Beth'e verdim
"Haydi,"
Beth,bana baktı.Siyah gözlerinde bir kararlılıkla şişenin damlalığı ile bir kaç damla zehiri Frank'in ağzına damlattı.
"Dur," dedim "Bir şişe panzehir iki-üç damla zehire etki ediyor."
Frank,zehrin etkisini hızlı göstermesi sayesinde iki dakika geçmeden uyanmıştı.Ben ise tüm şişe zehri Jeremiah'ın ağzından boşaltmayı düşünüyordum ki pat diye bir ses duyuldu,Laurel gelmişti.
"Frank!" diye çığlığı bastı "Tanrı'ya şükür iyileşmişsin!"
"Bir şeyim yoktu ki," dedi Frank,Laurel'e.
"Eh,biz gidelim artık," dedi Beth Frank'e imalı imalı bakarak."Görüşürüz Frank,"
"Görüşürüz,kendine dikkat et," dedim.
Oradan çıktığımızda Beth "Ne düşünüyorsun?" diye sordu.
"O zehrin tüm şişesini ona yutturmayı," dedim dürüstlükle.
"Yapma," diye güldü
"Merak etme,merak etme..Ona daha hafif bir zehir vereceğim"
"Hadi,ama..."
"Boşver şimdi düşünmemiz gereken daha önemli bir konu var..."
"Ne gibi?"
"Hafta sonumuz gibi," dedim elimi onun beline atarken..
"Ah,doğru ya.."
"Yoksa unuttun mu?"
"Elbette hayır.Sadece meraklandım,Jeremiah gene bir şey planlar diye.."
"Sen o konuda endişelenme.."
Ortak salona geldiğimizde,derslerimize gitmek için ayrıldık.Ben Aritmansi alıyordum,o Muggle Araştırmaları..
Derse giderken,etrafta büyük bir keyifle gezen Jeremiah'ı gördüm.Görünmeyecek şekilde bir duvarın arkasına gizlenip nişan aldım
"Imperio!"
Jeremiah hızla,benim arkamdaki boş sınıfa geçti.Ben de onun arkasından.Sınıfa girdiğim an büyüyü kaldırdım.
"Ben-ne?Ah,sen..."
"Evet ben.Seninle en son konuşmamızda benden intikam almaya çalışma demiştim,doğru hatırlıyorum değil mi?"
"Senin ne söylediğin umrumda bile değil!"
"Olsa çok iyi olur. Incarcerous!"
Asadan kalın ipler çıkarak onu sıkıca bağladı.
"Şimdi sana iki seçenek sunuyorum,ya burada kalırsın ya bir daha bana veya dostlarıma bulaşmayacağına söz verirsin."
"Tamam,bulaşmayacağım!"
"İyi,güzel.Ama önce..Crucio!"
Jeremiah tüm kasları alev almış gibi haykırırken ben kahkahalar atarak şunları söylüyordum
"Tıpkı bana,Beth'e ve Frank'e yaptığın gibi,şimdi bunun acısını çekiyorsun!"
Laneti kestim.
"Ve eğer bunu birisine anlatacak olursan," dedim "Seni gerçekten öldürürüm."
Derse gitmek için yola çıktım..

-------
Hafta sonu nihayet gelmişti.İki gün..Beth ve benim iki günüm...Ona bir sürpriz yapacağımı söylemiştim..Eski ve hiç kullanılmayan bir sınıfa gittim..Etrafı mumlarla ve güllerle süsledim.Sonra gidip hızla giyindim,siyah..En sevdiğimiz renk..
Sabah kahvaltıdan sonra ona
"Benimle gel," diye fısıldadım..
Sınıfın kapısından içeri girdik..
"Tanrı'm,burası çok güzel olmuş Tom!" dedi çığlık çığlığa.Soluk altın rengi elbisesi daha çok parıldıyordu mumların ışığında.Asamı salladım..Hafif bir müzik duyuldu..Bir an sonra,dans etmeye başladık..O kadar uzun süre...Çıktığımızda akşam olmuştu..Asamı tekrar salladım,etraf eski haline döndü..
Ortak salona gittik ve ateşin önündeki koltukta saatlerce oturduk...Oturduk ve konuştuk...Yatakhanelere gittiğimizde çoktan sabah olmuştu..Düşündüğüm tek şey Beth'ti ve uyumadan önce aklımdaki son şey de şu oldu:
"Ah,nerede birinci sınıftaki duygusuz çocuk?Beth,beni ne hallere getirdin!"

_______

Yorumlaaaaaaaaaar.....