annem ilk aldığından önyargıyla yaklaşmıştım çünkü küçük prenses die bi kitap okuyupnya üsülmüşştüm we bu kitabın onun dewamını olmasını istemiodum(annemin bnii hpdn uzaklaştırmaya çalıştığı sıralar neyseki pesetti)
kitabı okudum tabi özellikle sonunda zırıl zırıl ağladım(kitaplarda çok sulugözlüyüm bn yha)özelliklede şu kısmına bitiyorum hatta bi arra esberlemiştim ama her aklıma geldiinde duygulanıorum die kndime unutturdum.
Yıldızlar bütün insanların," diye yanıtladı. "Ama her insan için aynı değiller. Yolcular için, yıldızlar yol gösterici. Ötekiler için yalnızca gökyüzündeki pırıltılar. Bilim adamları için hepsi birer problem. İşadamı için zenginlik. Ama bütün yıldızlar sessiz. Sen... Yalnızca sen yıldızlara herkesten farklı sahip olacaksın..."
"Ne söylemek istiyorsun?"
"Yıldızlardan birinde ben yaşıyor olacağım. Ben gülüyor olacağım bir tanesinde. Ve geceleyin gökyüzüne baktığında bütün yıldızlar gülüyor gibi olacak... Yalnızca senin gülen yıldızların olacak!"
Sonra yine güldü.
"Ve üzüntün hafiflediğinde (zaman bütün acıları hafifletir) beni tanımış olmak hep seni mutlu edecek, dostum olarak kalacaksın. Benimle gülmek isteyeceksin. Bunun için de arada bir pencereni açacaksın... Dostların gökyüzüne bakıp bakıp güldüğünü görünce çok şaşıracaklar! Onlara 'Yıldızlar hep güldürür beni!' diyeceksin. Deli olduğunu düşünecekler. Sana nasıl bir oyun oynadığımı görüyorsun..."
Sonra yine güldü.
"Sanki sana yıldızlar yerine gülmesini bilen bir sürü küçük çan vermişim gibi olacak..."
bn bu yazarın normal bi beyni olduuna inanmıorum
not:atatürk hakkında özellikle kötü düşündüğünü sanmıorum o sıralarda herkes öle düşünmüo muydu?


:hug
)eline sağlık....