|
|
|
|
Logged
|
Bazen öyle çok nefret ediyorum ki tüm insanlardan, olanlardan, her şeyden. Geleceğime geçmişime sövüyorum, küçük kusurlar yüzünden.
Ağlamak istiyorum; sonsuzluğa... Ağlamak, sessizce ağlamak... Hıçkırmaya çalışıyorum bir iki, birkaç damla yaş süzülsün diye gereksiz bir uğraşa giriyorum. Gülünç.
Zaten gerek yok, gözyaşlarımın yanaklarımdan süzülüp, çenemden yere düşmesine. Benim göz yaşlarım kalemimden akar kağıda harf harf. Ama kimse farketmez, harflerin gözyaşı olduğunu. Kimse bilmez, bir ben bilirim.
Ve artık sen de biliyorsun, yazıyı okuma zahmetine katlanmış kişi. 9 Mayıs 2007 |
