Yaşam Acımasız [+16]

Yaşam acımasız
Tıpkı beni bu çöplüğe sürgün eden Tanrı gibi
Yakıyor boğazımı nefesiyle,
Kendi üflediği yaşamımı köreltiyor olmayan elleriyle
Yaşam acımasız
Her an hazır birilerinin masumiyetine tecavüz etmeye
Ve asla kabullenmiyor suçunu,
Suç hep tecavüz edilen masumiyette.
Eriyen düşlerimle aynı hızda akmıyor zaman,
İnadına yavaş akmakta ısrarlı
Ve bazen öyle hızlı kayıp gidiyor ki ellerimden
Tıpkı Tanrı'nın işkencesi olan yaşam gibi.
Yaşam acımasız
Artık sırları dökülmüş aynalardan yansıyabilmek için uğraşmıyorum
Olmuyor, yapamıyorum.
Masumiyetim yitiyor yavaş yavaş
Uzaklaşıyor benden
Ve ben, dizlerim kan içinde, kalıyorum yapayalnız
Sabahın bu saatinde henüz doğmamışken güneş
Aklım da yitip gidiyor beynimden
Artık ne alkol kesiyor bedenimi ne de tütün
Tanrı'nın yasak ettiği tüm zevkleri tek tek deliyorum
Yasaklar uçuşuyor gözlerimde,
Bedenim artık boşvermiş,
Siktir ediyor Tanrı'yı da yaşamı da
Yaşam acımasız
Artık ne masumiyetlerim bakire, ne de alkolüm kaldı
Söylenmemiş onca sözcük O'na doğru uçuyor dudaklarımdan
Hiç duyamayacak kadar derin bir uykuda, biliyorum.
Şarkılar doluyor kulaklarıma
Bir zamanlar tattığım tüm o sesler artık boş geliyor
Cümlelerime tecavüz ediyor yaşam,
Unutma girişimlerim boşa çıkıyor artık hiçbir içki kafa yapmıyor.
Nikotine susamuş bedenim ölmek üzere
Son bir nefes istiyor.
Yaşam acımasız
Tanrı'yı yarattığıma lanet ediyorum,
Günahlarımı ve tüm zevkleri
Geride bırakarak bulunuyorum intihar girişimlerinde
Sabahın bu saatinde kapalı kapılar ardında uyurken şehir
Bir kez daha ağlıyorum
Nefesim alkolle sevişiyor
Vazgeçme çabalarım avuçlarımda can çekişiyor
Sesleniyorum, adını söylüyorum, bağrıyorum, sövüyorum...
Duymuyor...
Yaşam acımasız
Azizlerin aşağılık günahlarını örterken benimkileri açmakta
Tanrı boş, ona gitmek istemiyorum
Ölümümü bekliyorum, ona gitmeyeceğim
Anarşist ve kafir düşünceler kavuruyor bedenimi
Ruhum Tanrı'dan uzakta bir sürgün yaşamıyor
Ben artık bütünleşiyorum O'nunla
Aşkı tadan her günahkar gibi ölüyorum yavaş yavaş
Işıklar yakıyorum tek tek, gözlerimde O'nun hayali sönerken
Artık hissizleşiyor bedenim
İğneden korktuğum halde yok oluyorum o sıcaklıkta
Yaşam acımasız
Korkularımı saplıyor bedenime
Gerçek eroini çoktan tatmış olsam da bu saçma şırıngayla ölüyorum yine de.
Belki de öldüğümü zannediyorum
Karanlık çökerken sabahın bu saatinde
Ben alkol kokan gelincikler arasında uçuyorum
Ölümüm dilediğim gibi olmuyor, doğumum da olmamıştı zaten
Koca elleriyle kanlı bedenimi kavrayan o doktora lanet ediyorum
Göbek bağımı kesen hemşire hangi cehennemdedir diye merak ediyorum
Ve sövüyorum yine, alkol kokulu gelinciklerin arasında acı hissi kayboluyor
Fahişeler cenneti uzakta mıdır?
Bilmiyorum...
Yaşam acımasız
Ölmeme bile izin vermiyor
Masumiyetlerim solarken avuçlarımda, O'nu kaybediyorum
Titriyor bedenim, hıçkırıklarla sarsılıyor
Odamın kapısını aralıyor bir beden, görmüyorum artık.
Tüm aşk şarkıları tek tek kaybolurken göğsümde, çığlıklar yükseliyor artık
Tanrı bir oyuncağını daha fahişeler cennetine yollamakta
Hoşçakal bile diyemiyorum
Dönüyorum, görüyorum, uçuyorum, ölüyorum, susuyor bedenim...
En boktan eserime veda etmek için dönmüyorum geriye
Önce morga, sonra fahişeler cennetine gideceğim,
Deldiğim tüm günahlar için zoraki kahkahalar atıyorum Tanrı'nın suratına
Aşk öldürmez insanı derler hep, öldürmüyor.
Doğuyorum...
İplemiyorum...
Yaşam acımasız.

~Weesel