Tren.

Puslu bir günde yavaş yavaş batan güneş gibi,demet demet karanlıklar bırakıyor hayat bana.Bir kez daha ışıklar sönüyor ve ben,karanlıktan ölesiye korkuyorum.

Aydınlıkta bile neye kime nasıl güveneceğimi bilmezken, ben ölü bir günün ardından karanlıkla boğuşmaya hazırlanıyorum.Yorgun,bitkin ve fazlasıyla kırgınım.

Yanlış ve kötü insan olmak rolünü üstlenmişim,kendime ayırdığım egemenliğin topraklarına sinmiş,birilerinin gelmesini bekler fakat hiç ummazcasına ağlıyorum.Usul usul akıyor gözyaşlarım,toprağım gözyaşlarımla güçleniyor.Olgunlaşmanın köklü bitkileri filizleniyor.Çorak topraklarımda olabilecek en güzel şey,acılarımın getirdiği,yalnızlığın ilan ettiği ve gidenlerin bildirdiği gibi biraz da ben çabalıyorum.

Her bir tohum canımı yakmak için dikilmişti,her filiz beni öldürmek için var oluyor.Ne zaman inanırsam geçeceğine,ne zaman bir silik insan görsem bana dostum olduğunu belli eden hep kısa sürüyor.Acı veriyor ve gidiyor.Kimseye anlatamıyorum ve anlamıyorlar,açıklanacak bir şey de yok.Bir beni kabul edemiyorlar.

Güneş batarken bilinmezliğin garipliği var üstümde.Onca söz onca var oluş geçiyor içimden,sanki dönüşü olmayan trene binecekmişim gibi bir uğurlama var.Gözler, nefesler, bilinmezlikler, aldatmalar, yakarışlar, yalvarmalar, yalanlar, fotoğraflar, sözler, yarınlar ve hatıralar uğurluyor beni.Birkaç acı birkaç gülüş götürüyorum yanımda,belki lazım olur diye.

Bir siren sesi duydum gibi geldi uzaktan,ama değildir.Kimse geçmez benim topraklarımdan kalan kısa kalır,iz bırakırlar ve hiçbir şey olmamışçasına giderler.Tohumları fırlatırlar her tarafa,geldiklerinde yanlarında olmayan tohumları.Acırım,acırız.Yüreğim,ben ve geçmişim.Acırım,acırız.Korkarım,korkarız.Bana ayak uyduran tek şeydir varlığım.Yalnızım,yalnızız.

Bir karaltı gördüm uzaktan,ama hayır değildir.Birkaç görüntü geçiyor zihnimden,birkaç ten birkaç söz önceydi,hayır çok geçmedi üzerinden.Birkaç nota birkaç cümle fısıldadı zihnimde, “az kaldı”.İnanmam,inanamam kimselere.Öylesinde kırıldım,öylesine acıtıldım ve öyle çok bırakılıp gidildim ki güvenmem,güvenemem kimselere.Korkarım yaşamaktan,korkarım alışmaktan.Korkarım anlaşılmaktan,acıtır beni güzel sözler çünkü bilirim bitecek,o da gidecek.Ve o zaman buna dayanacak gücüm olmayacak.O kadar çok alışırsam olmaz yapamam,yeniden kaldıramam,yeniden inanamam.

Evet işte,evet işte geliyor.Bir siren sesi geliyor evet duyabiliyorum.İçi boş bir tren geliyor.Bomboş.Makinisti bile terk etmiş bu treni,kontrol etmek kaçmak başka diyarlara istiyorum..Olmuyor,olmuyor trenim bile kontrol altına alınmış.Yönetilmiş bir hayattan yalnız giden kızı oynuyorum şimdi,bu, bu sahnelerdeki son rolüm.Ölüme, geçmişe, aşka, dostluğa, doğruya, gerçeğe adıyorum bu treni.

Oturuyorum ve hareket ediyor tren,bir yere acelesi yokmuşçasına,huzurluca.