Her Şey Kafem İçin!! Dokuzuncu Bölüm:Birkaç Küçük İpucu

Bölüm İki: Define Avı

“Ben çıkıyorum.” Damla yatağında döndü. Bir şeyler duyuyordu, ama kimin dediğini ya da ne dediğini anlayamıyordu. O hala rüya görüyordu. Belli bir konuyla alakalı değildi rüyası, sadece bazı şekiller ve isimlerle dolu bir görüntü seli gözünün önünden geçmekteydi. Sürekli farklı sesler duyuyordu. Sanki birileri ona bir şeyler söylemeye çalışıyordu, ama sesler o kadar telaşlı ve o bir o kadar fazlaydı ki hiçbirinin ne dediğini tam anlamıyla kavrayamıyordu. “Unbroken Universe. Hocam bakar mısınız? Damla! Harry Potter kadar...Damla!..taş düşsün. Damla! Hö? Damla! Su! DAMLAAA!” Bu son ses öylesine güçlü ve diğerlerinden o kadar farklıydı ki Damla uyandı ve annesini yatağının yanında dikilmiş kendisine bağırır bir şekilde buldu. “Çok şükür uyandın. Geç kalacaktım az kalsın. Ben işe gidiyorum. Uslu ol tamam mı? Kapıyı kilitlemeyi unutma. Dışarıya çıkmak da yok, henüz sağlığın bunun için elverişli değil biliyorsun.” Damla gözleri yarı açık bir şekilde “Hı? Ha! Tamam, tamam anne. Merak etme beni, çıkmam. Zaten nereye gideceğimi de pek hatırlamıyorum,” dedi ve son cümleyi söylediğine oldukça şaşırdı. O kadar mı yalancı olmuştu? Annesi, Damla’ya endişeyle son bir bakış daha atarak odadan çıktı.

Damla başını tekrar yastığa koydu ve kapının kapanmasını bekledi. Kapı birkaç saniye sonra hızla çarpıldı, ama Damla annesinin ayakkabılarının merdivenden inerken çıkardığı ses uzaklaşana kadar yatağında beklemeye karar verdi. Gözlerini tavana dikmişti, zihni deli gibi çalışıyordu, ve o tekdüze ses kesilir kesilmez yataktan bir zıplayışta çıktı, yani çıkmaya çalıştı, ama yorgana dolanıp yere düştü. Hala rengarenk halının üzerindeyken kendi kendine söylendi. “Bir kere de düşmesem, bir kere de düşmesem dişimi kıracağım. Ya yataktan kayarım, ya da kafamı duvara veya komodine çarparım. Bu ne ya? Neden bu kadar sarsağım ben ya?” Dedi, ama sonra yataktan neden böylesine heyecanla fırladığını hatırladı. “Kitaplarım!” diye bağırdı ve yorganı yatağa geri atıp misafir odasının kapısına koştu. Kapının önünde kayarak durmaya çalıştı, ama olmadı. Kilimi de ayakların altında sürükleyerek koridorun ucuna kadar kaydı. “Oh düşmedim en azından.” dedi, bir an korkmuş olsa da halı sörfü hoşuna gitmişti. “Hım bu şeyin üstünde düşmeden durmayı öğrenirsem tamamdır. Ay saçmaladım iyice ya. Kafam dağılıyor sürekli. Hadi Damla görev başına. Geçmişi Keşfet Operasyonu başlasın.”

Kapının tokmağına elini attığında açılmasını pek de beklemiyordu aslında. “Ah, annem detaylara asla dikkat etmez.” dedi şaşkın ama zafer dolu bir sesle. “Bir de beni aptal yerine koymasa, hiçbir şeye aklımın ermeyeceğini düşünmese.” Kapıyı yavaşça sonuna kadar açtı ve rutubet kokusundan nefesi kesildi. Koluyla ağzını ve burnunu kapayarak odaya girdi. Odanın her santimetrekaresi kolilerle doluydu. Büyüklü küçüklü bir sürü koli yığını. “Ay! Bu kadar küçük bir evden böylesine çok ıvır zıvır çıkacağını kim düşünebilir ki!” dedi. “Kitaplarımı asla bulamayacağım. Uff yani aslında bulurum bulmasına da...annem burayı karıştırdığımı kesinlikle fark eder. Pfft” Annesinin hiçbir şeyden haberi olmamalıydı, yoksa bulduğu o minicik kanıtlar anında, özenle, yok edilir ve HPC hakkındaki tüm umutları havaya karışırdı. “Sonra herhalde ben de delirirdim.” diye ekledi karamsarca.

“Neyse hadi iş başına.” Kolunu yüzünden çekti, burnu kokuya alışmıştı, ama yine de fazla uzun kalamayacağının farkındaydı. “Ölürüm burada ya! Ya da en iyi ihtimalle bayılır kalırım.” Camı bulmak için etrafa bakındı, ama koli yığınlarından değil cam, duvarlar bile görünmüyordu. En yakındaki koliye uzandı ve üzerindeki tozu üfledikten sonra bantlarını söktü. Elleri titriyordu, kalbi deli gibi çarpıyordu, günlerce sürecek olan bir keşif gezisine çıkmış gibi hissediyordu kendini. Kolinin içine elini attığında ilk tepkisi; “Yok canım, bu kadar da olamaz,” oldu. Çünkü dokunduğu şey, bir kitap, defter veya onun gibi bir şeydi. Hemen çıkardı onu dışarıya, bir bloknottu. Sarı sayfaları olan A4 büyüklüğünde bir bloknot. Hemen açtı, ama açtığı anda hayal kırıklığına uğradı, çünkü sadece ders notlarıydı bunlar. “Coğrafya mı? Edebiyat mı? Hayır ya! Of annem sadece okulda işime yarayacak şeyleri saklamamış olsun lütfen.” Sayfaları karıştırmaya başladı ve sonlara doğru gözüne bir grafiti çarptı. Bir an öylece kaldı, sanki zihninde bir şey çakıp sönmüştü, ama ne olduğunu anlayamadı. Düşünceleri dalgalanıyordu, konsantre olamıyordu, çok tanıdık gelmişti o grafiti ama...bloknotu tekrar açtı ve sayfayı öyle bir hızla buldu ki neredeyse yırtacaktı.

(göstermek/gizlemek için tıkla)

“Dame mi?” dedi yüksek sesle. “İyi de bu benim, maalesef kimsenin kullanmadığı, lakabım. Geçen sene uydurmuşlardı, ama...” Elinde bloknotla öylece kala kaldı. Başı dönüyordu. Sanki orada yazılı olan isimler ona bir şeyler anlatmaya çalışıyordu. Geçmişi avazı çıktığı kadar bağırıyordu tepesinde, ama o hatırlayamıyordu. “Bunu saklamalıyım,” dedi ve sayfayı kopardığı gibi odasına koştu, misafir odasının rutubetinden sonra evin olağan havası öksürmesine neden olmuştu. Nefesi tıkanıyordu, odasına zorla girdi. “Alerjiden nefret ediyorum!” Sayfayı yatağa attı ve cama koştu. Vücudu öksürük nöbetiyle sarsılıyordu. Camı güçlükle açtı ve başını dışarı çıkardı. Hala deli gibi öksürüyordu. “Aptalım ben! Bu bünyeyle neden o kadar kaldım ki orada?” Öksürük nöbeti yavaş yavaş sona erdi, Damla tekrar doğru düzgün nefes almaya başladığında başını kaldırdı. Camdan baktı ve yine HPC’yi gördü. “Bu ikisinin bir bağlantısı var galiba. Hım Agahta Christie romanına döndü hayatım ya!” dedi ve sıkıntıyla iç çekti. Gözlerini camdaki yazıdan ayırıp yatağına yöneldi, yorganları her zamanki gibi bir köşeye tıkıştırarak oturdu ve kağıdı eline aldı. “Kim bunlar ya?” Kağıttaki isimler ona hiçbir şey ifade etmiyordu. Aslında bazıları ediyordu ama yok canım yabancı arkadaşları olabilirdi belki, ama Paul McCartney’i tanımadığından emindi. Başını üzerinde duvar kağıdı ve panodan başka bir şey olmayan duvara yasladı. “Posterlerim de kayıp.” dedi neredeyse ağlamaklı bir tonda. Yine iç çekti ve kağıdın arkasını çevirdi. Sağ alt köşede kurşun kalemle yazılmış bir not vardı. “Bu benim yazım!” dedi sevinçle, ama mutluluğu sadece bir saniye sürdü.. “E normal bloknot da benimmiş.” diye ekledi. Notu hızla okudu, ama bu kafasının hiç olmadığı kadar karışmasına neden oldu. “Yanlış okudum galiba,” dedi ve bu sefer yavaş yavaş, sözcükleri teker teker, sindire sindire okudu. Hayır anlam değişmemişti, yine aynı şey yazıyordu.

“Stupefy’ım Gülcem bak ne yaptım. Güzel olmuş mu ? Söylersin bir ara. Serdar Hoca bakıyor. Ehe sesiniz çıkmıyor yine fason soprano Kızma bana takılıyorum işte =D”