Bir Aşk Hikayesi ~ Bölüm 5: "Küçük Bir Kız Gibisin!"

[Gria_Himonas]

Kırıldım, parçalandım
Parçalarım dağıldı
Ufalandı
Kayboldu...
Sen kaybettin...
Kaybettin...
Beni.

  Evet, aynen öyle oldu. Ben seni sevmiştim ! Seni sevdiğimi herkese haykıracak kadar da cesurdum. Neden yaptın bunu bana?

  Bugün öğrendim. Aslında emindim. Ama yine de birinden duymadan kalbimin bir tarafı inanmayı reddediyordu. O da öldü artık. Beni başta parçaladı. Son yaptığıyla da ufaladı. Kendime yabancı biri olarak bıraktı beni. Kimseye güvenmeyen, güvenemeyen, soğuk, kalpsiz biri. Ah hayır ! Yalan söyledim. Keşke kalpsiz olabilseydim. Keşke onun gibi olabilseydim. Acı duymuyorum artık, duyamıyorum. Ağır bir hüzüntü çöktü üstüme. Göz kapaklarımı kaldıramıyorum. Telefonda bana yapmadığını söylemişti !

  Keşke hiç sormasaydım, hiç öğrenmeseydim. Tamam biliyordum; ama yine de bir ümit vardı içimde. Onu affetmeyi bile düşünüyordum. Eskisi gibi olamazdık; ama yine de konuşabilirdik. Hepsini mahvettin. Acımadan parçaladın beni. Neden yaptın bunu bana? Bunun cevabını almadan seni rahat bırakmayacağım.

   İlk defa bir yazını okudum Aslı; ama çok beğendim. Öyle bir olay üzerine denk geldi ki bu anlatamam. Artık daha fazla yazamıyorum zaten. Sen cümlelerimdeki duyguları hissetmişsindir. Çok ama çok tebrik ederim ^^

[Hey Ho Lou]

Teşekkür ederim efendim.
4. bölümü demin bitirmiş bulunuyorum. başlardan bir parça yazdım.
Kitap okurken ilham geldi. Hazır bilgisayar açık yazayım dedim.
Güzel de oldu gibi. Ama bir kaç kez gözden geçirmeliyim. Gözden geçirmelerim falan filan bitince yeni bölümü koyacağım.


mesajı düzelttim, çünkü yatarken düşündüm de en başı yazdığım değil.
göreceksiniz...

[Hey Ho Lou]

Bölüm 4
Geceyi Güneşle Sarmak

4.45 sularıydı. Sabaha kadar uyumama kararı almışlardı beraber. Uykuları açılsın diye, kendilerine gelmek için balkona çıktılar. Oğlan balkon kapısını açtı kıza, kız teşekkür edip balkondaki iki sandalyeden birine oturdu. Oğlan da diğer sandalyeye geçti. "Soğukmuş." dedi kız. Oğlan kıza sordu: "Üşüdün mü bi'tanem?"  "Hayır, henüz değil. Kahve yapmamı ister misin?" diye sordu kız. Oğlan başını 'hayır' anlamında sallayıp, bıkkın bir ses tonu ile "İçimiz dışımız kahve oldu. Uykumu açmaktan çok, uykumun gelmesine ve midemin bulanmasına neden oluyor." dedi. "Benim de" diyerek onayladı kız. Yayılıyordu sesleri. Hafif bir meltem esti. Kız kollarını sıvazladı. "Üşüdün sen, hırka getireyim sana." diyerek kalktı oğlan. Kız bir şey diyemeden içeri gitmişti. Oğlan içeride hırka ararken kız evlerinin balkonundaki (kıza göre) eşsiz manzaraya bakıyordu. Şehrin ışıklarıyla karanlığın dansı, mükemmel denge... "Muazzam bir kompozisyon, resmini çizebilseydim keşke." diye geçirdi kız içinden.
Şehrin tepelerinden birinde onar katlı üç binanın olduğu bir sitede oturuyorlardı. İki oda bir salondu evleri. Kirası çok değildi. Zaten oğlanın işi iyiydi... Maaşı evin tüm giderlerine yetiyordu. Kızın maaşlı bir işi olmasa da çeşitli yerlere makaleler, deneme yazıları yolluyordu. Çeviri yaparak katkısı oluyordu ev bütçesine. Aynı zamanda üniversitesinde doktora yapıyordu. Bu yüzden maaşlı bir işte çalışamıyordu ya. Evleneli yaklaşık bir sene oluyordu.
Kızın aklına balayları geldi. Amerika’ya gitmişlerdi beraber. Ucuz bir pansiyonda kalmışlardı. İki hafta gezinmiş, sonra bir gemiyle İtalya'ya gitmişlerdi. Oradan trenle tüm Avrupa'yı dolaşmışlardı. Her ülkede bir iki gün, ucuz yerlerde kalmışlardı. Kızın çocukluk hayaliydi bu. Hayallerinin erkeğiyle, hayallerini gerçekleştirebilecek kadar şanslıydı.
Bu sırada oğlan geldi. Hırkayı kızın omuzlarına örttü. Sandalyesini, kızın sandalyesine yaklaştırdı. "Sarılmamı ister misin?" diye sordu. Gülümseyerek "Olur." dedi kız. Oğlan sağ kolunu kızın omzuna attı, kendine çekti kızı, kız da oğlanın göğsüne yaslandı. Beraber seyrettiler dışarıdaki manzarayı. Mutluydular. Gözlerinden okunuyordu. Uzun süre öylece durdular. Sessizliğe gömülmüşlerdi... Kız "Susadım... Sana da su getireyim mi?" diyene dek sessizliği bozan tek bir çıt bile yoktu. "Yarım bardak." dedi oğlan, kız kalktı. Oğlan kızın elini tutuyordu. O narin, küçük eli bırakmak istemiyordu, ama bırakmak zorunda kaldı. Kız elinde büyük bir bardak suyla geldiğinde dalmıştı. Kız oturup suyun yarısını içti, sonra bardağı oğlana uzattı. Oğlan suyu içti. Kız bardağı içeri götürdü. Kız balkona geri gelince yine eski pozisyonlarına döndüler... Oğlan kızın saçlarını okşuyordu, kız sanki ayrı dururlarsa vücutları bir daha hiç kavuşmayacakmış gibi sıkı sarılmıştı ona. "Aşk bu." diye geçirdiler içlerinden.
Saat 6.00'a geliyordu. Güneş görünmüştü. Amaçlarına ulaşmışlardı, sabah olmuştu. Geceyi güneşle sarıp, rafa kaldırmışlardı beraber.
Kız esnedi, bebeksi bir sesle "Artık uyuyalım mı?" dedi. Ayağa kalktı oğlan ve kızı kaldırdı yerinden. Yatağa gittiler beraber. "Şu an sadece uyumayı mı istiyorsun?" dedi oğlan yatağa yattıklarında. "Sevişmeyi de istiyorum, ama şuan çok uykum var" diye cevapladı kız. "Nasıl istersen." dedi oğlan, buruk sayılabilecek bir tonda. Değdi dudakları birbirine, kız gülümsedi sonra. Başını yastığa gömdü sonra. Sarıldı oğlan kıza, 'kaşık pozisyonu'nda uyudular...
Uyurken bedenleri ayrıldı birbirinden, yatağın kendi taraflarına geçtiler, bilinçsiz olarak. Birbirlerini sıkmadan, rahatsız etmeden uyudular. Akşama kadar.

[holy_solemn]

Bu bölüm kızı o raddeye getiren ne olabilir ki acaba diye sordurtuyor resmen. Böyle mutlu gözüken bir evlilik varken... sabahlamaları güzeldi. Bir an çok değişik ve hoş geldi gözüme. Manzaraya bakıp gün doğana dek oturmak ve sonra akşama dek uyumak. Yazışın çok değişik. O kadar çok kız ve oğlan demene rağmen bu hiç rahatsızlık vermiyor buu hikayede. Sanki zaten böyle olması gerekyor gibi geliyor kulağa. Eline sağlık Çok güzeldi.

[Hey Ho Lou]

Bu bölüm kızı o raddeye getiren ne olabilir ki acaba diye sordurtuyor resmen. Böyle mutlu gözüken bir evlilik varken... sabahlamaları güzeldi. Bir an çok değişik ve hoş geldi gözüme. Manzaraya bakıp gün doğana dek oturmak ve sonra akşama dek uyumak. Yazışın çok değişik. O kadar çok kız ve oğlan demene rağmen bu hiç rahatsızlık vermiyor buu hikayede. Sanki zaten böyle olması gerekyor gibi geliyor kulağa. Eline sağlık Çok güzeldi.

neden kız intihar düşünüyor acabaaa?
dıdıdın...
sabredin efendim. göreceksiniz, şaşıracaksınız ve bunu seveceksiniz.

"kız" ve "oğlan"ı isimleri gibi kullandığım için rahatsız olmuyor olabilirsiniz.

[Stupefy]

Bu sanırım, ciddi anlamda okuduğum ilk yazın Bazı insanlarda tanrı vergisi bir yetenek oluyor işte... Merak uyandıran, şahane bir yazı olmuş seninkisi. OKS derdin yüzünden devamı için bir süre beklicez sanırım? (Devamının gelmeme olasılığını aklıma getiriyorum bile )

NOT: "Geceyi güneşle sarıp rafa kaldırmak" ifadesine ise bayıldım. Özgünlük böyle bi şey

[Hey Ho Lou]

Bu sanırım, ciddi anlamda okuduğum ilk yazın Bazı insanlarda tanrı vergisi bir yetenek oluyor işte... Merak uyandıran, şahane bir yazı olmuş seninkisi. OKS derdin yüzünden devamı için bir süre beklicez sanırım? (Devamının gelmeme olasılığını aklıma getiriyorum bile )

NOT: "Geceyi güneşle sarıp rafa kaldırmak" ifadesine ise bayıldım. Özgünlük böyle bi şey

5. bölüm için gece ilham geldi. ilham bir süre cepte. kurgusu kafamda. sadece yazmam gerek.
annemle bir ders çalışma planı yaptık. bu plana göre cuma ya da cumartesi günü 5. bölümü yayınlarım.
beğenmene sevindim

[Stupefy]

Sevindim. Cumartesi kontrol ederim. Ama sıkıntıya sokma kendini

[Hey Ho Lou]

Bölüm 5
"Küçük Bir Kız Gibisin!"

         Kız yere oturmuştu. Gözleri kapalı, yanaklarından yaşlar süzülüyordu. Kendisine doğru koşanın ayak seslerini duydu. Gözlerini açtı. "Geldi..." dedi fısıltıyla kendine, sevinmiş gibi, ama kısa süreli. Kalktı yerinden hemen. Gelene doğru döndü. Elini uzattı ileri doğru ve "Dur." dedi. Aralarında bir kaç metre mesafe varken oğlan durdu karşısında. Beyninin içinden geçen sorular, gözlerinden okunuyordu. Kızın eli hâlâ oğlana dur diyordu, başını eğdi. Yere damladı bir gözyaşı. Oğlan, bir adım attı. Kız, "Yaklaşma." dedi cılız sesiyle. Başını kaldırmıştı, gözlerinin içine baktı oğlanın. "Neden?" diye sordu oğlan. "Git! Beni seviyorsan, git!" dedi kız. Başını salladı oğlan. "Gitmen gerek... Unut beni, yokmuşum gibi davran ve arkanı dön git." dedi kız. "Gideceksem bir yere, yanımda sen olmadan gitmem. Seni unutmamı, yokmuşsun gibi davranmamı, arkamı dönüp gitmemi bekleyemezsin benden." dedi oğlan, kıza doğru bir adım daha attı. "Yaklaşma!" diye bağırdı kız, sesi çatladı, yankılandı. Bir şey söylemedi oğlan, geri adım atmadı. Öylece durdular bir süre.
         "Neden buradasın? Buradayız?" demesiyle oğlanın, kızın gözleri açıldı, şaşırdı, ne diyeceğini bilemedi, bocaladı, öylece kalakaldı. "Ben..." diyebildi sadece, titriyordu sesi. Yaşlar gözlerine hücum etmişti. "Sen ne?! Sen yoksun burada! Biz varız! Tamam mı?! Biz! Neden buraya geldiğini, ne yapmak istediğini biliyorum. Yapabilecek misin gerçekten? 'Bırakma beni.' derken, bırakabilecek misin beni? Ben seni bırakmıyorum, sen beni bırakıyorsun, ama neden?! Merak ediyorum neden? Ölümü niye bu kadar çok istiyorsun?!" kendini tutamamıştı oğlan, bas bas bağırdı, siniri onu yaktı. Canı çok yandı, ama bunu yapmaya mecburdu. Kız elleriyle yüzünü kapattı, ağlamasını durduramıyordu. Verecek bir cevabı yoktu. Oğlan derin bir nefes alıp, yıldızlara baktı. Bakışlarını kıza çevirdiğinde kız yere çökmüştü... Konuşarak kızın yanına gitti, "Bağırdığım için özür dilerim, ama bu... bu yaptığın..." Yanına oturdu kızın, kız yüzünü diğer tarafa çevirdi. "Sen beni sevmiyor musun?" diye sordu oğlan. Oğlana döndü kız, kendine engel olamadan. Şok olmuştu. "Seviyor gibi davranmıyorsun. Beni düşünmedin buraya çıkarken hiç değil mi? Seviyor olsaydın buraya çıkmazdın?"
         "Seni seviyorum, çok seviyorum..." diyebildi sadece. Bir şey diyecekse de diyemedi oğlan. Kız ayağa kalkmıştı. "N'apıyorsun?" diye sordu kıza. Kız "Olduğun yerde kal, lütfen" dedi sadece ve duvara çıktı.
         "Sana acı vermek istemiyorum, acı çekmek istemiyorum, ama bırakmam gerek kendimi..." dedi oğlana dönüp. Aşağıdaki caddeye baktı "Bu caddeden kazıyacaklar cesedimi." diye düşündü. Oğlan bir iki adım yaklaştı ona, "Buradan atlarsan, acı çekmeyecek miyim sanıyorsun? Kendini benim kollarıma bıraksan? O zaman daha güzel olmaz mı?" dedi. Kız gözlerini yumdu, yaşlar akmaya devam ediyordu, başını eğdi. Oğlan, kızın elini tuttu. Kız çığlık attı, "canım yanıyor!" diye. Eli bırakmak zorunda kaldı oğlan. "Küçük bir kız gibisin, bebek gibi. On üç yaşındayken de böyleydin, on beşken de. On dokuzda da durum değişmedi, hâlâ da öylesin. Mızmız, şımarık bir bebek. Sadece kendini düşünen." dedi.

[_SePeT_]

Aslı,Aslı gözlerim doldu...Okumak istemiyordum aslında,çok acılı aşk hikayeleri 
görmüştüm.İstemiyordum.Ama kahretsin nefsimi tutamadım ve okudum,okuyorum ve yine lanet olsun okuyacağım.

Kapalıydı gözleri, diğer duyularını kullanarak görmeye çalışıyordu çevresinde olup bitenleri. Bir gece kuşu yakınlardan uçuyor, kanatlarını her çırptığında yayılan ses dalgaları kulağına geliyordu. Titreşimler. Yerdeki, havadaki... Hissetmeye çalışıyordu. Biliyordu, hissedebildiği zaman, görebilecekti gerçekleri, tüm gerçekliğiyle. Uğrunda ne yapması gerekirse, yapacaktı. Zor olsa bile. Bir kapı açıyorlardı sanki onun için, her şeyi hissettiğinde salacaktı kendini ve alacaklardı onu aralarına. Kurtulacaktı tüm sıkıntılardan, üzüntülerden... Korkular yok olacaktı gideceği yerde, cennet katında bir yer.

Aslında bu sadece o durumda değil,çoğu zaman hissettiğim artık arkadaş bellediğim bir duygu.Belkide bazı şeyleri yamalayan bir duygu.Kapıyorum gözlerimi sonuna dek,açmak istemiyorum,fakat kahretsin,açıyorum gözlerimi acıya,dayanılmaz gerçeğe.Katlanabilecekmiyim diyorum dünyaya,araya yalan gülücükler koyup zaman dolduruyorum sadece.

Yanağından süzülüp tişörtüne damladı yaşlar. Ağlamıyordu, sadece akıyordu onlar. "Ağlamak bu mu? Bu ağlamak değil." dedi içinden. Gerçekten ağlamayalı çok uzun zaman oluyordu. Ağlayan kimseyi de görmemişti. "Kimse ağlamıyor, içten içe gülüyorlar. Sadece insanlar kendileriyle ilgilensin diye ağlama süsü veriyorlar kendilerine!" dedi fısıltıyla.

Hayır çok süzüldü o yaşlar yüreğimden,gözümden...Ama evet doğru demişsin ağlamak denmiyor ona Ağlama süsü,timsah gözyaşları,iğrenç insanlar!Dikkat çekmek çevre toplamak...Acınılmaktan zevk mi alıyorlar  bilemiyorum ki (sinirden patlatılmış bir kahkaha) Ay yine Damla hanım (!) geldi aklıma onun partiden evvel yaptıkları.Çocukluk,tiksinç,seviye düşürücü...Sayabilirim ama hala kutumu kilitli tutmaya çalışıyorum.Açarsam ne buraya ne de siteye sığar çünkü.

Bu manzara mı? Nesi hoş bunun? Böyle bir yere insan anca intihar etmeye gelir.

Tam intihar etmek isteyenin o karamsarlık deresinden bulduğu çok güzel bir cümle.Ama o loş ışıklar o dar sokaklar...Neyse sustum

kız evlerinin balkonundaki (kıza göre) eşsiz manzaraya bakıyordu. Şehrin ışıklarıyla karanlığın dansı, mükemmel denge...

Yine kahretsin,Şehremini nerden geldi aklıma şimdi!!(sölemicem diyordum)

Aslı bir Fırat abi birde sen.Duygumu çıkartıverdin yine...

Not:"oğlan" ve "kız" dmen güzel olmuş.Herkes kendinden bir parça buluyor hikayeden,isim olmayınca da dalıyor hikayenin içine.

Bol kahretsinli oldu ama kahretsin!!Neden nefsimi tutamadım!!

[Stupefy]

Aslı'cım ellerine sağlık! Tarzını çok beğeniyorum zaten. Neden bilmiyorum ama anlatımın değişik geliyor bana, bir o kadar da güzel. Çok hoş, ama acıklı bir bölüm olmuş. Oğlanın da dediği gibi, kız neden bu kadar çok istiyor ölümü? Öğrenebilecek miyiz? Devamını bekliyorum! (Her zamanki gibi!) Yazmaya devam et! Al sana ilham öpücüğü!

[Hey Ho Lou]

Aslı,Aslı gözlerim doldu...Okumak istemiyordum aslında,çok acılı aşk hikayeleri 
görmüştüm.İstemiyordum.Ama kahretsin nefsimi tutamadım ve okudum,okuyorum ve yine lanet olsun okuyacağım.

Kapalıydı gözleri, diğer duyularını kullanarak görmeye çalışıyordu çevresinde olup bitenleri. Bir gece kuşu yakınlardan uçuyor, kanatlarını her çırptığında yayılan ses dalgaları kulağına geliyordu. Titreşimler. Yerdeki, havadaki... Hissetmeye çalışıyordu. Biliyordu, hissedebildiği zaman, görebilecekti gerçekleri, tüm gerçekliğiyle. Uğrunda ne yapması gerekirse, yapacaktı. Zor olsa bile. Bir kapı açıyorlardı sanki onun için, her şeyi hissettiğinde salacaktı kendini ve alacaklardı onu aralarına. Kurtulacaktı tüm sıkıntılardan, üzüntülerden... Korkular yok olacaktı gideceği yerde, cennet katında bir yer.

Aslında bu sadece o durumda değil,çoğu zaman hissettiğim artık arkadaş bellediğim bir duygu.Belkide bazı şeyleri yamalayan bir duygu.Kapıyorum gözlerimi sonuna dek,açmak istemiyorum,fakat kahretsin,açıyorum gözlerimi acıya,dayanılmaz gerçeğe.Katlanabilecekmiyim diyorum dünyaya,araya yalan gülücükler koyup zaman dolduruyorum sadece.

Yanağından süzülüp tişörtüne damladı yaşlar. Ağlamıyordu, sadece akıyordu onlar. "Ağlamak bu mu? Bu ağlamak değil." dedi içinden. Gerçekten ağlamayalı çok uzun zaman oluyordu. Ağlayan kimseyi de görmemişti. "Kimse ağlamıyor, içten içe gülüyorlar. Sadece insanlar kendileriyle ilgilensin diye ağlama süsü veriyorlar kendilerine!" dedi fısıltıyla.

Hayır çok süzüldü o yaşlar yüreğimden,gözümden...Ama evet doğru demişsin ağlamak denmiyor ona Ağlama süsü,timsah gözyaşları,iğrenç insanlar!Dikkat çekmek çevre toplamak...Acınılmaktan zevk mi alıyorlar  bilemiyorum ki (sinirden patlatılmış bir kahkaha) Ay yine Damla hanım (!) geldi aklıma onun partiden evvel yaptıkları.Çocukluk,tiksinç,seviye düşürücü...Sayabilirim ama hala kutumu kilitli tutmaya çalışıyorum.Açarsam ne buraya ne de siteye sığar çünkü.

Bu manzara mı? Nesi hoş bunun? Böyle bir yere insan anca intihar etmeye gelir.

Tam intihar etmek isteyenin o karamsarlık deresinden bulduğu çok güzel bir cümle.Ama o loş ışıklar o dar sokaklar...Neyse sustum

kız evlerinin balkonundaki (kıza göre) eşsiz manzaraya bakıyordu. Şehrin ışıklarıyla karanlığın dansı, mükemmel denge...

Yine kahretsin,Şehremini nerden geldi aklıma şimdi!!(sölemicem diyordum)

Aslı bir Fırat abi birde sen.Duygumu çıkartıverdin yine...

Not:"oğlan" ve "kız" dmen güzel olmuş.Herkes kendinden bir parça buluyor hikayeden,isim olmayınca da dalıyor hikayenin içine.

Bol kahretsinli oldu ama kahretsin!!Neden nefsimi tutamadım!!

kahretsinleri kendi üstüme mi alınayım? bana söylüyosan aynen geri yolluyorum (şaka)
sağol yorumun için.
hehe insanları çekerim, eninde sonunda çekerim. tutamazlar, ikna kabiliyetim yüksektir haha (nalaka ya)
Bir Fırat Abi bir Ben ha... bu çok iyi bir şey. çok iyi, çok çok iyi.

Aslı'cım ellerine sağlık! Tarzını çok beğeniyorum zaten. Neden bilmiyorum ama anlatımın değişik geliyor bana, bir o kadar da güzel. Çok hoş, ama acıklı bir bölüm olmuş. Oğlanın da dediği gibi, kız neden bu kadar çok istiyor ölümü? Öğrenebilecek miyiz? Devamını bekliyorum! (Her zamanki gibi!) Yazmaya devam et! Al sana ilham öpücüğü!

öğreneceksiniz, her şeyi öğreneceksiniz. Sırayla demiyorum çünkü bu hikayede sıra falan yok (kötüyüm, bu çok kafa karıştırıcı farkındayım.) Devamını yazacağım, belki yarın, belki yarından da yakın. belli olmaz, belli olmaz...
ilham öpücüğü için sağol. benden de yorum yazdığın için sana bir öpücük

[holy_solemn]

"Sen ne?! Sen yoksun burada! Biz varız!

Aslı eline sağlık yine Koca bölüm her şeyiyle güzedi yine, yine meraktan deli etti "Neden bu kız oğlanı da bu kadar severken ölmeyi bu kadar çok istiyor?" Diye ama artık dayanamayacağım Aaaaa, yeter yahu kızım derdini anlatsan da bizde kurtulsak, oğlan da, sen de diye bağırasım var bilemiyorum   Şaka bir yana gerçekten neden bu halde olduğunu hala anlayabilmiş değilim Herkes gibi   Göreceğiz inşallah yakında ama bölümde beni en etkileyen yer oğlanın kıza bu cümleyi haykırdığı yerdi. İşte aşk budur ancak diyorum. Eline sağlık yeniden

[Hey Ho Lou]

"Sen ne?! Sen yoksun burada! Biz varız!

Aslı eline sağlık yine Koca bölüm her şeyiyle güzedi yine, yine meraktan deli etti "Neden bu kız oğlanı da bu kadar severken ölmeyi bu kadar çok istiyor?" Diye ama artık dayanamayacağım Aaaaa, yeter yahu kızım derdini anlatsan da bizde kurtulsak, oğlan da, sen de diye bağırasım var bilemiyorum   Şaka bir yana gerçekten neden bu halde olduğunu hala anlayabilmiş değilim Herkes gibi   Göreceğiz inşallah yakında ama bölümde beni en etkileyen yer oğlanın kıza bu cümleyi haykırdığı yerdi. İşte aşk budur ancak diyorum. Eline sağlık yeniden

olaylar ancak 3 bölüm sonra falan belli olur gibime geliyor ben de tam emin değilim nerede çözüleceğinden. çözüldüğü yerde hikayeyi devam ettirmek için başka bir düğüm yapsam mı diye düşünüyorum.

[Dame]

Kuzuuuuumm!! Öncelikle evet öküzüm. Bu yazıyı belki de ilk okuyanlardandım, ama nedense yorum için bir kaç hafta beklemem gerekti ve bunun tek bir açıklaması olabilir. Öküzüm,odunum

İlk okuduğmda sana da dediğim gibi korktum kuzu. Tırstım resmen
"Cesedimi bu caddeden kazıyacaklar..." içime işledi bu cümle gözlerim dolacaktı neredeyse. Korktum kuzu bir an. Bir an gerçekten korktum. Kalakaldım öyece. Benim  kuzum niye böyle düşünüyor diye, ama sonuçta önceki olayları bilmiyoruz dedim. Onlar açığa çıksın bu durum da çözülür dedim kendi kendime. Bunu düşünmeye seni iten neydi kuzum?

"Küçük bir kız gibisin..." bu da çok etkileyici aslında, ama kızı intihara sürükleyen de belki de oğlanın davranışlarıdır, onun hataları ya da ondan kaynaklanan başka bir şey. (Yaşasın feminizm ) Bunu düşünmeden söylüyor.

"Sadece kendini düşünen..." onu bunu yapmaya zorlayacak kadar canını ne yaktı? Neden bu kadar kapandı ve kalbinin acısına dayanamaz hale gelip oraya gitti? Bir de bunu düşünmek lazım tabi. Tek taraflı değil...hiçbir zaman değildir. Neyse...

Karanlık gidiyor hikaye...ellerine sağlık kuzum. Çok güzel olmuş yine