Ben ölüyorum...

Bu yazı Dame tarafından yazılmıştır ve son 1 saatimi onu bu yazıyı buraya yazması için ikna çabalarıyla harcadım ve en sonunda göndermemeye karar verdi.Onun eli varmadı göndermeye,ben yaptım.Yanlış anlaşılmasın gönderdiğimden haberi var.

Gecenin bir yarısı, evde hala aynı olaylar yaşanmakta. “Kaçma! Anlatmak zorundasın! Bunu bize nasıl yapabildin?”

Kaçma mı? Kaçma! Nasıl kaçmayayım senden. Üzerime öfkeden kudurmuş bir şekilde elinde kemerinle gelirken nasıl kaçmayayım söyle bana. Gözlerindeki öfkeyi gördükten sonra nasıl yerimde durayım? Bana öldüresiye zarar vereceğini bilirken nasıl direnmeyeyim?

Kaçtım, kendimi banyoya kilitledim yine. Her şeyden olabildiğince saklanabilmek için, güvende olmak için.

Kapıya yaslanmış titrerken bağırdığını duyabiliyordum hala. “Çık dışarı!” Bedenim titriyor ve sessiz hıçkırık nöbetleriyle sarsılıyordu. Korkuyordum, delicesine korkuyordum. Üzerime gelen sanki o değil de...o değil de... Kapıya inen yumrukla dağılıyor düşüncelerim. Tam da başıma yakın bir vurdu. Ah başım ağrıyor, midem bulanıyor, gözlerimden yaşlar boşanıyor. “Hayır! Çok beklersin.” Umarım dayanabilirim. Umarım güvende kalabilirim. “Bunun hesabını vereceksin bana. Adımızı nasıl kirletirsin!” “Ben hiçbir şeyi kirletmedim baba!” Bir yumruk daha ve onu takiben refleks halini almış küçük çığlığım. “Korkuyorsun, kork tabi. Kork benden. Yaptıklarına katlanacaksın.” Uzaklaşan ayak sesleri. Sertçe çarpılan sokak kapısı ve anahtarın kilitte dönüşü. “Beni eve hapis etti. Tanrım yardım et bana. Ben kötü bir şey yapmadım. Sadece içimden geleni yaptım. Duygularımla hareket ettim. Yardım et bana. Kurtar beni. Ölmek istemiyorum. Yardım et bana...yardım et.” Yavaşça kapıdan yere kaydım. Başım ellerim arasında bedenim narin bir yaprağın fırtına tarafından ezilirken titrediği gibi sarsılıyor, üşüyor.

Yavaşça ayağa kalkıyorum, küvetteki sıcak su musluğunu açıyorum. Buhar dakikalar içinde odayı dolduruyor. Kıyafetlerim rutubetten ağırlaşıyor, gittikçe üstüme yapışıyorlar. Kıyafetlerimi çıkarmadan kaynar duşun altına giriyorum. Ağlıyorum, duramıyorum. Karnıma bir ağrı saplanıyor, nefesim kesiliyor. İçim yanıyor. Korkunç acı tüm bedenimi kaplıyor, tıkanıyorum. Nefes alamıyorum, ağzımdan burnumdan sular giriyor. Nefes alamıyorum, sanki su boğazımı sıkıyor. Başım dönüyor, nefes alamıyorum. Küvetin kenarına tutunuyorum, kurtulmaya çalışıyorum, olmuyor. Ayağım kayıyor, doğruca yarısı dolu küvetin içine düşüyorum. Görebildiğim tek şey yanağımın üzerinde durduğu fayanslar. Nefes alamıyorum, ölüyorum. Hayır olmaz! Başımı hızlıca kaldırıyorum. Siyah uzun saçlarım havada savruluyorlar, görüşüm yeniden açılıyor. Bir elimi küvetin dışına atıyorum. Çıkmalıyım buradan. Böyle vazgeçemem her şeyden. Hala küvetin içindeki elime bakıyorum suyun rengi yavaş yavaş kızıllaşıyor. Burnumdan ve ağzımdan akan kanlar suyun rengini bulandırıyor. Kendimi zorlukla çekerek küvetten çıkıyorum. Başım dönüyor, karnımda hala o korkunç sancı.

İki büklüm dizlerimin üzerine düşüyorum yeniden. Ağlıyorum, ağlıyorum ama bu hiçbir işe yaramıyor. Gözlerim, yüzümden süzülen kanların oluşturduğu birikintiye odaklı titreyerek, üşüyerek, canı yanarak, ağlayarak duruyorum öylece. Sallanıp inleyecek kadar bile gücüm yok. Sadece sessizce ağlıyorum. Korkunç sancı hiçbir şeye izin vermiyor. Zihnimi bulandırıyor. “Bitmeli bu! Neden uğraşıyorum ki? Sonum yine aynı olacak. Hiçbir zaman özgür olamayacağım. Hep onun ezik kölesi olacağım. Özgür olamayacağım. Kendim olamayacağım. Neden çabalıyorum o zaman?” Ayağa kalkıyorum. Aynaya yaklaşıp yüzüme bakıyorum, sancıdan iki büklüm bir halde. Saçlardan ve kandan yüzümü yabancılıyorum, ama ne saçları çekecek ne de yüzümü yıkayacak gücüm var. Kanlar lavaboya akmaya başlıyor. Lavabonun iki yanından sımsıkı tutan ellerim titriyor, bedenim belirli aralıklarla kasılıp gevşiyor. Üşüyorum, sancı devam ediyor. Etrafa göz atıyorum. Diş fırçaları ve sabunum her zamanki yerinde rafta duruyor, babamın tıraş bıçaklarının yanında. Elimi sabunu almak üzere atıyorum, ama elim istemsizce jiletlere doğru kayıyor. Bıçağın içinden çekip çıkarıyorum onu. “Böyle mi? Buna mı karar verdin?” Zihnim sessizce evet diyor bana. Böylesi daha iyi. Baban pişman olacak. Jileti göz hizasına getirip iyice inceliyorum. “Hayır bunu yapacak kadar cesur değilim!” Kolumu tekrar aşağıya indiriyorum, jilet hala iki parmağımın arasında. “Başka yolu yok.” diyorum yavaşça. Jileti tekrar kaldırıyorum.

Keskin bıçak tenime değdikten sonra hiçbir şey hissetmiyorum. Kolumdan akan kan sanki başkasınınmışçasına sükunetle izliyorum. Kapının önündeki küçük halının rengi maviden kızıla dönüşüyor. Başım dönüyor, üşüyorum. Ruhumun ızdırabı dayanılmaz bir boyuta geliyor. Kanlı jilet elimden kayıyor. Bedenim deli gibi titriyor. Artık dizlerim tutmuyor. Yere düşüyorum. Başım duvara çarpıyor. Ruhum huzura eriyor. Ben ölüyorum...