Ben Kimim?

[Isabelle Bristow Vaughn]

      Kafamı kaldırıyorum. Masmavi gökyüzünde parlayan, baktıkça resmen gözümü kör eden koskocaman Güneş'i görüyorum. Ayaklarım serbestçe sallanırken, korkmuyorum, hiçbir tehlike hissetmiyorum. Aşağıya bakıyorum. Denizin küçücük kalmış kıvrımı, bir tablodan başka bir şey gibi gözükmeyen ağaçlar... Bu benim için hayatın en büyük zevklerinden biri. Yine de, ben aşağıya aidim. Bir kuş değilim. Kuşlar bile her zaman burada değil. Yeryüzüne iniyorum. İnsanlar yine aynı. Aynı zevki paylaştıklarım, beni yargılayanlar... Merak edenler, sevmeyenler... Ne ararsan var. Bıraktığım yerden çantamı alıyorum. Islak mayomu kabinlerden birinde değiştirip kurusunu giyiyorum. Çok sıcak. Elime aldığım soğuk birayla beraber arabama doğru yürüyorum. Güneşin alnında kalan arabanın içinde nefes almak resmen imkânsız... İşkence. Camımı açtıkça rüzgar esiyor. Keşke soğuk esseydi. Ben bir paraşütçüyüm.

    Birdenbire, bambaşka bir şehirdeyim. Biraz önceki o sıcaklık yok burada. Biraz önceki deniz nerede, yanımdaki nerede… Şehrin yıllarca akıttığı pisliğe, geçen tüm gemilere, yapılan planlara, uğrunda yapılan savaşlara hep şahit olan bir yer burası. Çok sevdiğim bir yer. Suların eskiden daha ilerilerde olduğunu anlıyorum. Eski sarayın kapılarından birini görüyorum. Kayıkhane’ymiş meğer… Eskiyi görüyorum adeta. Değişik zamanlarda çok değişik şeylerin etkisiyle farklı hayatlar yaşayan, yaşatan bir yer… Çok zamana, çok farklılığa ve maalesef çok saçmalığa şahit olan yer. Geçmişte yaşananlardan hep ders almamız gerektiğini düşünüyorum. Oysa biz hep farklı yönlere gidiyoruz. Hep birileri çıkıyor geçmişi kötüleyen. Kocaman karaltıdaki o tek bir parıltıyı, sonra onun sayesinde yanan ateşi görebiliyorum ben. O ateşi söndürmeye çalışıyorlar. Söndüremezler. Ben umudu olan biriyim.

   Tekrar çok farklı bir yerdeyim. İlkine daha benzer sıcaklıkta bir yerde. Kuru mayom terden ıslanmaya başlamış, sırtım arabanın koltuğuna yaslanmaktan ter içinde… Oturuyorum. Elime uzun zamandır okuduğum, nasıl bir türlü bitiremediğimi anlamadığım o kitabı alıyorum. Nerede kalmıştım? Ayracı çantaya düşürmüş olmalıyım. Bir süre arayıp kaldığım yeri buluyorum. Doğru hatırlıyorsam tabii… Arkamdaki yaşlı kadın turist, bikinisinin üstünü çıkarıp yüzüstü yatıyor. Ne kadar rahatlar. Biz böyle olamayız. Milletsel farklılıklar diye yorumlayıp geçiyorum. Az ileride kumdan kale yapmaya çalışıp getirdiği her kovayı dalgaya kaptıran sarışın küçük çocuğun biraz solunda, kadının teki küçük kızını denize sokmaya çalışıyor. Kız pembe ayıcıklı simidi, kolunda turuncu kolluklarına rağmen güvenemiyor hiçbir şeylere, kimselere. Tepiniyor denize girmemek için. Oysa oradan geliyor o da. Kitabıma dönüyorum. Önümden geçen insanların konuşmalarının bir kısmını duyarak sayfamı bitirmeye çalışıyorum. Duş alan insanların yaydığı su sesi geliyor kulaklarıma. Hay aksi! 2 paragraftır resmen hiçbir şey okumamışım. Evet, ben yan şezlongda yalnız başına kitap okuyan adamım.

   Günün öğlene kadar olan bütün kısmı uyandırdı beni. Gerçi güneş tepede bu kadar parlakken uyuşuk olurum ama bu sabah nedense farklıydı. Saat 1’e geliyor ve ben kitabımı kapatıp hazırlanmaya başlıyorum. Arabamın bagajından kot pantolonumu ve gömleğimi çıkarıyorum. Mayonun üzerine geçiriveriyorum pantolonu. Güneş kremini şu saate kadar iyice emen beyaz tenime geçiriveriyorum gömleği. Arabama atlayıp yine koyuluyorum yola.. Yine başka bir yer. Ciddi mekân, yemyeşil çimler, çimlerde yatan insanlar… Birkaç tanesi beni görüp selam veriyor. “Merhaba” deme şekillerini sıralıyorum hepsine. Bir çay içiyorum bir banka oturup. Saatime bakıyorum. Zaman ne de çabuk geçiyor. Kalkıp uzun koridorlarda yürüyorum. Kocaman bir amfi, ders saatinin geldiğinin az çok farkında olan suratlar… Konuşmaya başlıyorum. Kapının açılmasıyla susuyorum. Geç kalıp geçmek isteyenler. Geçsinler. Herkes geçsin istiyorum. Bir de çabuk olsalar… Anlattıkça yazıyorlar. Meraklı meraklı bakanlar da var. Derken zaman yine oyununu oynuyor. Gitme zamanım geldi. Geriye bakıyorum arkamdan gelen, bir şeyler sormak isteyen var mı diye… Yok herhalde. Yürüyorum. Ben bir öğretmenim.

   Biten günün ardından, çok yorgunum. Eve döndüm. Dışarıya çıkıp bir yerde bir şeyler de içebilirdim ama bu akşam maç var. Arkadaşlar gelmek istedi onları da geri çevirdim. Başkalarıyla maç izleyemiyorum. Dalıp dalıp gitmemi garipsiyorlar. Kendimi onlara bir şekilde affettiririm. Belki yarın Eiffel Kulesi’ne götürürüm onları. Nasılsa Paris şurası, iki adım… Televizyonu açıyorum, maç başlamış hatta ilk gol gelmiş bile. Biz atmışız. Seviniyorum. Buzdolabına gidiyorum, içecek her şey bitmiş. Bir paket çekirdek buldum. Büyük ihtimalle bir oturuşta hepsini bitirip çok susayacağım. Neyse, nasıl olsa yarın çok daha farklı bir gün. Neler olacağı hiç belli olmaz. Belki Anadolu’yu turlarım biraz. Karadeniz’e doğru da gidebilirim. Her ikisi de olur aslında. Uykum geliyor. Bir bakıyorum maç bitmek üzere. Görüyorum ki zaman yine oynamış oyununu. Maçı alıyoruz. Bir film var mı diye bakıyorum televizyona. Uzun zamandır izlemek isteyip izleyemediğim filmi buluyorum. Bir de okuyup okuyup bitiremediğim kitaptan uyarlama. Başka şey istesem olacakmış. Gülüyorum.  Ben bir hayalperestim…


Yazım hataları varsa şimdilik mazur görün. Gündüz gözüyle düzeltirim Ayrıca, beğendiyseniz, bir yorumla ben de öğrenmiş olurum

[Stupefy]

Oldukça değişik, değişik olduğu kadar da güzel bir yazı olmuş. Tebrik ediyorum! Böyle bir şey yazmanın bir nedeni var mı, yoksa sadece ilham mı? Eline sağlık.

[DeLyMeRvE]

Çok çok güzel bi yazı olmuş. Ve evet biraz değişik. Ama teşhisi koymuşsun sonunda, bu adam ciddi bi hayalperest.
Ellerine sağlık, yazın cidden güzel

[Isabelle Bristow Vaughn]

Oldukça değişik, değişik olduğu kadar da güzel bir yazı olmuş. Tebrik ediyorum! Böyle bir şey yazmanın bir nedeni var mı, yoksa sadece ilham mı? Eline sağlık.

Çok teşekkür ederim. İlham, ama bir anlık bir ilham değil. Mesela 2.paragraf, hakikaten önünden geçerken ortaya çıktı. Bir süredir aklımda olan ama nasıl yazacağımı bir türlü bilemediğim yazıydı, dün gece elim vardı yazabildim.. 

Çok çok güzel bi yazı olmuş. Ve evet biraz değişik. Ama teşhisi koymuşsun sonunda, bu adam ciddi bi hayalperest.
Ellerine sağlık, yazın cidden güzel

Ehehe, evet Ama en azından mutlu. Tabii gerçekten ayrı yaşıyor biraz ama.. Neyse, çok teşekkür ederim

[Elentari]

Hiiiiiiiiiiii! Nasıl haber vermezsin bana, n'alçak seni Şaka tabii
DeviantArt da olmasa haberim olmayacak bundan  Sıpa seni

Her paragrafta farklı biri... Keşke biz de her gün farklı biri olsak...
Yazım hatasına rastlamadım. Belki gözümden kaçmıştır bilmiyorum...
Çok güzel olmuş canım. Gerçekten hoşuma gitti. Ellerine sağlık 

[Isabelle Bristow Vaughn]

Hiiiiiiiiiiii! Nasıl haber vermezsin bana, n'alçak seni Şaka tabii
DeviantArt da olmasa haberim olmayacak bundan  Sıpa seni

Her paragrafta farklı biri... Keşke biz de her gün farklı biri olsak...
Yazım hatasına rastlamadım. Belki gözümden kaçmıştır bilmiyorum...
Çok güzel olmuş canım. Gerçekten hoşuma gitti. Ellerine sağlık 

Aman yarabbim bi de kafiye yapmış Her gün istediği biri olup mutlu mutlu yaşamak güzel olurdu be Ama orda yazanların hepsi aynı gün. Daha da değişik olurdu aslında. Aynı gün içinde bir sürü yeri gezip, bir sürü farklı insan olup gece kendin olarak uyumak.. Bilmiyorum hoş olurdu.. Çok sağol bebüş

[Elentari]

Jumper'ı izledin mi? Onun da hayatı böyleydi işte
Yav bu her gün böyle farklı farklı, ben her hafta değiştirmeye de razıyım
Neyse höbüş, ben de teşekkür ettim bunu yazdığın için

[Fides]

Farklı bir yazı olmuş tıpkı karakter gibi Eline sağlık

[Isabelle Bristow Vaughn]

Jumper'ı izledin mi? Onun da hayatı böyleydi işte
Yav bu her gün böyle farklı farklı, ben her hafta değiştirmeye de razıyım
Neyse höbüş, ben de teşekkür ettim bunu yazdığın için

Jumper'ı izledim tabii Yani onunki daha farklı aslında ama öyle bi yeteneğimin olmasını çok isterdim. Harika birşey çünkü.. Ama tabii Paladin'lerin olmaması lazım o durumda Hayır ben teşekkür ederim

Farklı bir yazı olmuş tıpkı karakter gibi Eline sağlık

Çok ama çok teşekkür ederiim