Başka bir dönüm noktası

[Isabelle Bristow Vaughn]

    Aşağıdan deli gibi akıp giden o kocaman nehre yuvasıymış gibi bakmak, sıcacık gözlerinden akan ve ürpertici rüzgarla buz gibi olan gözyaşlarını normalde kıpkırmızı olan, ama şimdi bir ölününkiler gibi bembeyaz kesilmiş o yanaklarında hissetmek ve biraz sonra, sadece birkaç dakika sonra belki de çok acı verici bir biçimde hayatının sona ereceğini bilmek zor, bir o kadar da acı vericiydi. Ama bu acıyı hissetmeyi kendi istemişti. Daha da acı olanı ise, acıyı hissettiği ilk zamanlarda acıdan duyduğu rahatlama hissinin, huzurun, bir süre sonra nefrete dönüşmesi, acıdan kurtulmak için yaptığı her şeyin ise ona sadece daha çok zarar ve kat kat fazla acıyla geri dönmesiydi.
     Hayatına son vermeden önceki son noktada, son kaya parçasında öylesine, yalnız başına, bildiği o kadar az şey olmasına karşın kararını kesinlikle vermiş bir şekilde dikiliyordu. Önünde hiçbir ışıktan, hiçbir umuttan, hiçbir pişmanlıktan eser yoktu. Sadece karanlık… Arkasında bıraktıkları için hiç mi hiç üzülmüyordu. Sadece bu acıdan hala nefret ediyordu ve ondan bir an önce kurtulmak istiyordu. Yaptığı hatalar ona artık fazla geliyordu ve verdiği bu kararının da yanlış olmasından korkuyordu. Ama hiç mi hiç şüphe duymuyordu yapacağı şeyden. Sadece korku…
     Korku, onun alışık olduğu bir olguydu ve belki de hayatında gördüğü, o ana kadar birlikte yaşadığını sandığı, ama trajik bir biçimde aslında çok ayrı zamanlarda ve yerlerde yaşadığı onca insandan daha fazla sadık kalmıştı ona. Onun son anına kadar yanında olmasını istemekle beraber, bir yandan da şu ana kadar korkularının nasıl biçim değiştirip durduğunu düşünüyordu. İlk önce terk edilmekten korkmuş, sonra bir süre karanlıktan korkmuş, bir ara aşktan, bir süre rüyalardan, uyursa bir daha uyanamayacağından korkmuş ve sonra, yaşadığı onca şeyden sonra, paranoyaklığını bir adım daha sınıra yaklaştıran, en büyük korkularını bile korkutup kaçıracak olan bir korkuyla karşılaşmıştı. Artık insanlardan korkuyordu ve bu korkusunu bir daha hiçbir şey geçiremeyecekti. Dahası, onu burarla kadar getirecekti. Ne müzik, ne kitapları, ne de öylesine kağıtlara karaladığı karamsarlık dolu figürler geçirecekti bu korkuyu. O, korkularıyla hiçbir zaman yüzleşememişti ve bu sefer de yüzleşmeyecekti. Kendini tanıyor olmanın verdiği bir mutsuzlukla insanlardan son hızla kaçıyordu. Kendini tanımaktan mutlu değildi, çünkü şu ana kadar tanıdığını sandığı, güvendiği tüm insanlar ona bir şekilde sırtını dönmüş, sonuçta yine kendi çıkarlarının peşinden, nereye gittiğini aslında bilmeyen koyunlar gibi son hızla koşup gitmişlerdi. Bir daha hiçbiri onu arayıp sormamış, en yakınında bildiği insanlar bile aslında ondan çok uzakken, hem onlardan, hem kendinden nefret etmişti, bununla beraber, nefret ettiklerinin de ondan nefret ettiğini düşünmüştü. Düşündüğü şeylerin doğru olup olmadığını bilmiyordu. Sadece kendi doğruları vardı ve bunları asla kimseyle tartışmazdı. Hatta hiç kimseyle, hiçbir şeyi tartışmazdı, hep sessiz biriydi. Hayatının aslında o ana kadar ne kadar boş ve gereksiz bir biçimde geçmiş olduğunu ona fark ettiren o darbeyi yediği anda kendini daha çok dinlemiş, bir hayatın, kendi hayatının nasıl öylesine boşu boşuna akıp gittiğini görüp yıkılmıştı. Bir daha yaşama şansının olmadığı hayatının…
     Tüm bu düşüncelerden sıyrılması gerekiyordu. Buraya bunun için gelmişti. Bütün bunları tekrar yaşamış gibi olup, yaptığı şeyden vazgeçebilecek bir noktaya gelmek için değil. Ve kesinlikle vazgeçmeyecekti. Bu noktaya gelmişken bundan vazgeçerse daha yeni yeni kazandığı özsaygısını bir anda kaybedecekti, hem zaten özsaygısız ve yine boş boş yaşamaktansa, kendi kendine azıcık bir saygıyla ölmek daha iyiydi.  Acıyı son bir kez hissetmek için, tekrar aşağıya baktı, keskin derecede soğuk olan havayı son kez derin bir şekilde içine çekti ve gözlerinden süzülecek olan son damla yaşı sildi. Tenindeki son ürpertiyi hissettiği anda bunun hissettiği son şey olduğunu, artık zamanın geldiğini anladı. Son bir kez aşağıya baktı, gözlerini kapattı ve kendini nereye gittiği belli olmayan o karanlık, başka bir dünyaya gidecek kapı olduğunu düşündüğü, ona göre tek çıkış yolu olan boşluğa doğru bıraktı. Artık kendinden sıyrıldığını düşünmüştü. Özgürdü artık. Düşüşü sırasında bunları düşündü, ama o güzelim bedeninden sıyrıldığı aslında doğru değildi. Ta ki o ana kadar…
                                   
                                                                                                                                 

Biraz uzun oldu biliyorum ama, bu devam edecek bir şey olmadığı için, kısa tutamazdım, ve bir kere yazmışken bir daha kısaltmak istemedim açıkçası.

[Elentari]

Ana konu, hissedilenleri yazman gerçekten güzel olmuş. Amaa çook ama çoook fazla tekrar yapmışsın, bu da anlamayı zorlaştırmış. Bazı cümleler gerçekten çok güzel ama acı, korku, karanlık vb gibi sözcükleri çok sık tekrar etmen, biraz akışı bozmuş açıkçası, bence. Anlamı da güçleştirmiş.. Belki bilerek tekrar yaptın ama bilemem yani...Ama onun dışında güzel yani ben beğendim

[Isabelle Bristow Vaughn]

Çok teşekkürler canım yorumun için  Tekrarları bilerek yapmıştım, ama şimdi tekrar okudum, ve gerçekten de tekrarlar anlamayı güçleştiriyor. Benim bile, okurken bazı cümleleri birkaç kez okumam gerekti. Demek ki, iyice oturması için, biraz ara verip tekrar okumam lazımmış   Teşekkürler canım yeniden

[Pena]

Cümleler cok uzun olup kapasıteme fazla gelmıs ( ) de olsa cok guzel olmus (=

[Isabelle Bristow Vaughn]

Cümleler cok uzun olup kapasıteme fazla gelmıs ( ) de olsa cok guzel olmus (=

Ne münasebet hacım.. Tekrar tekrar okuyunca ben de anlamıyorum bazen bazı yerleri.. Çok saçma şeyler yazmışım bazı yerlerde özellikle.. Ama sonuçta her şey değerlidir Çok sağolasın gerçekten, okuduğun için çok teşekkürler

[Pena]

Cümleler cok uzun olup kapasıteme fazla gelmıs ( ) de olsa cok guzel olmus (=

Ne münasebet hacım.. Tekrar tekrar okuyunca ben de anlamıyorum bazen bazı yerleri.. Çok saçma şeyler yazmışım bazı yerlerde özellikle.. Ama sonuçta her şey değerlidir Çok sağolasın gerçekten, okuduğun için çok teşekkürler

Sen bi de benimkileri görsen Not Defterinin derinliklerinde (!) bütün embesilliklerim var Ama bence bu güzel olmuş hakkaten ^^

[DeLyMeRvE]

Kelimelerin tekrarı başka bi hoşluk katmış bence yazıya. Bunu geçersek kahraman biraz garip bi kişilik Korkuyu kaybetmekten korkacak kadar karamsarlığa düşmesine sebep olan nedir ki bi insanın?
"O, korkularıyla hiçbir zaman yüzleşememişti ve bu sefer de yüzleşmeyecekti."
Hem korkuyu kaybetmekten korkup hem de onunla yüzleşememek nasıl bir şey ki?
Buraları uzun zaman düşünecek olcağımı bile bile (!) yazının çok güzel olduğunu itiraf etmek zorundayım Ellerine sağlık...

[Isabelle Bristow Vaughn]

Kelimelerin tekrarı başka bi hoşluk katmış bence yazıya. Bunu geçersek kahraman biraz garip bi kişilik Korkuyu kaybetmekten korkacak kadar karamsarlığa düşmesine sebep olan nedir ki bi insanın?
"O, korkularıyla hiçbir zaman yüzleşememişti ve bu sefer de yüzleşmeyecekti."
Hem korkuyu kaybetmekten korkup hem de onunla yüzleşememek nasıl bir şey ki?
Buraları uzun zaman düşünecek olcağımı bile bile (!) yazının çok güzel olduğunu itiraf etmek zorundayım Ellerine sağlık...

Ağzına sağlık, çok teşekkür ederim Bilmiyorum ama ona öyle hissettiren her neyse, çok kötü bir şey sanırım.. Yani kimsenin başına gelmez umuyorum ki. Sadece, o sanki benim gözümün önüne geldi, ve ben onu kağıda geçirdim.. Kendine göre doğru olanı ve belki tek çıkış yolunu yapıyordu, bunu yaptığı için kimse suçlanamaz bence. Ki, zaten kimsenin bunu kolay kolay yapabileceğini sanmıyorum.. Yine de, kimse yaşama isteğini kaybememeli, kimseye yaşama isteği kaybettirilmemeli bence.. 

[MRPOYRAZ]

çok karamsar bir yazıydı ama kesinlikle süper bir anlatım var gerek üslup gerekse anlatım bakımından okuyucuyu içine çeken bir havan var çok güzel olmuş yazılarının devamını bekliyorum

[Isabelle Bristow Vaughn]

çok karamsar bir yazıydı ama kesinlikle süper bir anlatım var gerek üslup gerekse anlatım bakımından okuyucuyu içine çeken bir havan var çok güzel olmuş yazılarının devamını bekliyorum

Çok teşekkür ederim Paylaştığım başka yazılar da var ama her yazdığımı paylaşamıyorum. Yoksa çoğu zaman yazıyorum bir şeyler