Bir gece önce yağmaya başlayan yağmurun dinmeye niyeti yok gibiydi. Her zaman arkadaşlarıyla buluştuğu birahaneden içeri girdi, sırılsıklam olan pelerinini kapının yanındaki askıya astı. Cebinde parası olmadığı için evden oraya kadar yürümek zorunda kalmıştı. Salonun arka tarafında boş bir masaya gidip oturdu. Biraz yalnız kalıp kendine gelmek istiyordu. Ama bir dakika bile geçmemişti ki şair dostlarından biri yanına geldi ve “Peter, çok sevdiğim bir bayan arkadaşımın birkaç gün sonra doğum günü ve ben onun için bir şiir yazdım” dedi. “Bu şiiri sen de bestelersen çok güzel bir armağan olur. Lütfen beni kırma.”
Peter, arkadaşının uzattığı kağıdı aldı, şiire bir göz attı ve masada duran peçetenin üzerine birşeyler karaladıktan sonra “Daha güzel birşeyler yazmak isterdim ama içimden gelen bu” dedi. “Kusuruma bakma.”
Arkadaşı, evine gider gitmez genç müzisyenin bestelediği parçayı piyanoda çalmaya çalıştı. Fakat bir anda parçanın büyüleyici etkisine giriverdiğini duyumsadı.
Yapıt gerçekten olağanüstü denilecek denli güzeldi. Hemen bir müzikli toplantı yapmaya karar verdi. Bu güzel yapıtı arkadaşları da zaman kaybetmeden dinlemeliydi. Ve bu muhteşem parçayı o gece, onu yazan parmaklara çaldıracaktı. Toplantının tarih ve saatini tüm dostlarına haber verdi. Peter’i de, toplantıya tam zamanında gelmesi için sıkı sıkı uyardı.
Toplantı gecesi tüm davetlilerin zamanında gelmelerine karşın, ısrarla beklenen Peter ortalarda görünmüyordu. Biraz geç de olsa kesinlikle gelecektir diye düşündüler. Oysa gece yarısı olmuş, o hâlâ gelmemişti. Kentte gidebileceği tüm yerleri aramaya başladılar. Sonunda onu, bir birahanede yarı sarhoş, yarı ayık bir durumda buldular; karga tulumba eve getirdiler ve hemen piyanonun başına oturttular. Sonra da, arkadaşı için bestelemiş olduğu parçanın notasını önüne koydular. Peter, kendisinden beklenen görevi biliyordu. Önce derin bir soluk aldı, sonra çalmaya başladı.
Henüz ilk ezgiler havada uçuşmaya başladığında, toplantıdakilerin tümü, kendilerini müziğin büyüsü altında buldular. Kimse kıpırdayamıyor, hatta soluk bile almıyordu. Parça bittiğinde konukların hiçbiri bu güzelliğe doyamamıştı; ondan, bir kez daha çalmasını istediler. Israrlar üzerine birkaç kez üstüste çaldıktan sonra, piyanonun kapağını yavaşça kapattı ve hafif bir sesle mırıldandı:
“Ben bu şarkının bu denli güzel olabileceğini bilemezdim” dedi.
Bestecisini bile büyüleyen bu şarkıyı merak ettiniz mi? Söyleyelim: “Serenad.”
Peki besteciyi tanıyabildiniz mi? İsterseniz onu biraz daha açalım:
Tanrı onu sanki beste yapsın, yapıtlarıyla insanların gönüllerini coştursun diye yaratmıştı. Beste yapmak genç müzisyen için yemek yemek, su içmek denli basitti. Hangi ortamda olursa olsun içindeki o görkemli yaratıcı enerji, cömertce parmaklarından kağıda dökülüveriyordu.
Beste yaparken hiç düşünmezdi. Piyano ya da keman çalarak beste yapmaktan pek hoşlanmıyordu. Bir keresinde bunun nedenini soran bir arkadaşına “Düşüncelerimi dağıtıyor” diye kısa bir yanıt vermişti.
Bestelediği birbirinden güzel şarkılar (lied) arasında bir tanesi var ki o dönemin ünlü baritonlarından Johann Michael Vogl, şarkının notasına şöyle bir göz attığında ilgisini çekmiş, bir kez baştan sona dek söyledikten sonra hayranlığını belirtebilecek sözcük bulamamıştı. O günden sonra Peter, Vogl’un en sevdiği dostları arasına girdi ve birlikte çok başarılı konserler verdiler.
Bu Besteci Tarkan’dır...
şaka şaka schuberttir
(alıntıdır bu arada)
paylaşmak istedim sizlerle........ =)
