üçüncü kitapta bağıran baraka'da;
Lupin: Lily ve James'i voldemort'a sen sattın değil mi?
Pettigrew: isteyerek olmadı... Söylesene Sirius sen olsan ne yapardın?
Sirius: Canımı verirdim... Arkadaşlarıma ihanet etmek yerine canımı verirdim... Tıpkı senin için de yapacağım gibi,...
kitabı her okuyuşumda, özellikle bu bölümde gözlerim doluyor... Zaten üçüncü kitap, bağıran baraka dan itibaren çok duygusal bence.....
Felsefe Taşı'nda(Filmde de gösterilen bir sahne), Harry'nin Kelid Aynası'na baktığı an. Annesinin elini omzunda görünce elini omzuna götürüyordu, bir şey bulamıyordu.. Kötü olmuştum..
Felsefe Taşı'nda(Filmde de gösterilen bir sahne), Harry'nin Kelid Aynası'na baktığı an. Annesinin elini omzunda görünce elini omzuna götürüyordu, bir şey bulamıyordu.. Kötü olmuştum..
kesinlikle size katılıyorum
ama sanırım sriusun ölümünde çok kötü olmuştum en çok çünkü sonuçta harry hayatının başından beri anne babasızdı yani onların kaybına üzülmekle birlikte aslında zaten onlarla hiç yaşamıştı vesriu onun sahip olduğu tek yakını olup daha onu yeni bulmuştu... o kadar cesur,neredeyse idol yaptığı birisi... ve bende tıpkı onun gibi hissetmiştim çok kötüydü yaaaa
ve sanırım sonra zumruduanka filminde hani voldemort bizimkinin içine giriyor ya (orayı kitaptan biraz değiştirmişler ) harrynin yerde kıvranırken aklına gelen görüntülerle üzülmesi sonra hermioneyi ve diğerlerini görünce kendini toparlaması beni çok etkilemişti ve yine filmden
bellatrix e işkence yaparken aklının içinden voldemortun sesini duymamız sonra aslında onun ne kadar voldemort gibi hareket etmeye başladığını görmemiz felanda beni etkilemişti ...
mezarlıkta artık öleceğini anlayıpğ korkmadan mezartaşının arkasından çıkmıştı ve cedric öldüğünde onu geri götürüp bırakamamıştı ya çimlerin üstünde işte oralarda beni çok duygulandırmıştı, sonra 6. kitapta dumbledorun ölmesi ve mağara da ona merak etmiyorum sen yanımdasın demesi de çok kötüydü....
