ay ağlama ya aa amma sulu gözmüşsün be şevval kendine yazık valla yapma bööle üstelik benide ağlatcan

"Ne-? Nasıl-?" James kelimeleri cımbızla boğazından çıkarıyor gibiydi ve sonra da sesi gitti. Sağ elini şiddetle sıktı. O kadar şiddetle sıktı ki, eli titriyordu. Yaralarla ve morluklarla dolu eli canını çok yakıyordu, tırnaklarının batması da cabasıydı, ama şu anda o titreyen elini acımasızca, en berbat, en iğrenç şekillerde kesseler, yok etseler ya da parçalarsalar bile bu söz kadar canını acıtamazdı: "Bulamadık."   Göz kapakları artık isyan etti, daha fazla dayanamayacaklardı; kapandılar. Bir damla göz yaşı solgun yanağından aktı. Sesinin tekrar geldiğinden emin olduğunda;

"Nasıl bulamadınız? Tam yanımdaydı... yanımda..."

James gülümsemeye çalıştı. "Eğer..." Gözlerini tavana dikti. Bir damla gözyaşı gözünden aktı, yanağından geçip yastığa düştü. Islak, ufak bir yuvarlak oluştu. İkinci bir damla o yuvarlağı büyüttü. Ve üçüncü... ve dördüncü... Dakikalardır hapsettiği göz yaşları, şimdi hapishanelerinden, gözlerinden, sanki özgürlüğüne kavuşan masum bir mahkumun isteğiyle ve hızıyla kaçıyorlardı. Remus Sirius'a başıyla işaret etti ve odanın kapısına yöneldiler. Sirius çıkmadan önce kapıyı tutarak döndü; "James,bu aptalca gelecek, özellikle bu durumda, ama güçlü olmalısın. En azından Harry'nin karşısında. O daha bir bebek. Bunları hissettirmemeliyiz. " dedi ve kapıyı kapatarak çıktı.

James, hala gözleri kapalı, göz yaşlarına söz geçiremeksizin ; "Harry için... Harry." diye fısıldadı.

Biliyorum. Alınma ama Sirius, odam beni bunaltıyor. Aslında buraları da daha farklı değil ama-"

"Teşekkürler James," diye sırrıttı Sirius. "Evimin - aslında ailemin evinin - ne kadar pis olduğunun son derecede farkındayım ama Kreacher denen o pis yaratık-"

Yaşlı bir ev cini olan Kreacher aynı anda mutfakta belirdi. "Kaç kez sana ben çağırmadıkça gelme dedim!?!" diye bağırdı Sirius ev cinine.

"Kreacher düşündü ki efendisi onun adını söyleyince ona ihtiyacı vardır." diye mırıldandı ‘efendisinin’ kelimesini küçümsemeyle söyleyerek. Ev cini ellerini karnına alıp başını eğerek geri çekildi.

"Hayır, şimdi git buradan." diye tersleri ev cinini Sirius. Kreacher de bir reverans yapıp kayboldu. "Her neyse, nerede kalmıştık

Lily Potter, Eski Bir Muggle Evinde Ölü Bulundu.
31 Ekim Cumartesi tarihinde Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen ve taraftarlarının yaptığı saldırıda kaçırılan Lily Potter, dün sabah 04.30 sularında eski bir Muggle evinde ölü bulundu. Yıllardır kullanılmamışa benzeyen evin bodrum katında bulunan ceset, tanımlanmak için Bakanlık tarafından götürüldü.  Bakanlık’ın şiddetle bilgi vermekten kaçındığı olayda bilinen tek şey Lily Potter’ın önce Cruciatus lanetine uzun süre maruz bırakıldığı, daha sonra da Öldüren Lanet ile öldürüldüğü biliniyor. Cesedin taşınmasına şahit olan az sayıdaki görgü tanıklarından bazıları Lily Potter’ı Hogwarts’tan tanıdığını ve suratının görebilidiği kadarıyla tanınmaz hale geldiğini söylüyor. Elleri, kolları ve vücudunun görünen taraflarında morluklar olduğunu ekliyorlar-
haberin devamı 3. sayfada

Sirius haberin devamını okumadı, okuyamadı. Mutfakta büyük bir sessizlik herkesin üzerine çökmüştü ve asla gitmeyecek gibiydi. Sessizliği bozan kişi Moody oldu. Tak tak tak. James'in yanına yaklaştı ve

"Evlat," dedi elini James'in omzuna koyarak. "Biliyorum, şuan da istediğin şey bu değil ama en kısa sürede Yoldaşlık'a gelmen gerekiyor. Lily için şey yapman...." Güçlü Seherbaz Moody'nin bile konuşamayacak duruma geldiği anlar olabilirdi. Bu da o anlardan biriydi. Boğazını temizledi ve "Ben, gitsem iyi olacak." diye moruldanarak Grimmauld Meydan'ı 12 Numara'yı, Üç Çapulcu'nun üzüntülerini daha fazla görmemek için terk etti.

Moody gittikten sonra yaklaşık on beş dakika boyunca, kimse konuşmadı, kimse kıpırdamadı, kimse hiç bir duygu gösterisinde bulunmadı. Herkes şoktaydı. Lupin sanki bu bir şakaymış gibi Gelecek'i en az 10 defa taramıştı. Bu Bir Şakadır! diye yazan yazıyı arıyordu. Sirius ise iskemlesine çökmüş, gözlerini James'e odaklamıştı. Çatalak ise, sadece gözlerini masanın üstündeki ellerine dikmiş, tırnaklarıyla oynuyordu. Gözleri dolmuştu ama henüz yaşlar aşağıya inmeye başlamamıştı. Cehennem ateşinde yanan umudumun son külleri de bu haberle birlikte sonsuza dek gitmiş oluyor, diye düşündü. "Lily..." diye fısıldadı ve göz yaşları patladı. " Bunca ay... En ufak bir haberde...." Bir taraftan da hıçkırıyordu. "Lanet olsun! Neden?!?" Elinin tersiyle göz yaşlarını sildi, bir süre öylece ağladı.

James’in adımları uzaklaşınca Sirius Lupin'e baktı. Aylak'ın göz yaşları durulacak gibi değildi. Gözleri iyice şişmişti "Sirius, bence sen de yukarı çık. James bile böyle soğukkanlı olamaz. Bence hiç iyi değil. Büyük bir şok... elbette... Lily..." dedi yavaşça. Sirius kafasını salladı ve tek bir söz bile söylemeden yukarı çıktı.

Odasına gittiğinde, James'in Harry'i kucağına almış olduğunu ve Sirius'un duvarlarındaki resimlerden birini ona gösterdiğini farketti. Bu James ve Lily'nin bir resmiydi. Hogwarts arazisinde mutlulukla sırıtıyorlardı. İlk resimleriydi, James bu resmi Sirius'a geçen sene vermişti; değerli eşyaları dağıtmaları gerekmişti çünkü herhangi bir saldırıya karşı onları korumaları gerekiyordu, en azından biri sağ kalırsa diye. Sirius kapıya dayandı, kollarını birleştirdi.

"Bak, Harry. Bu annenle ilk fotoğrafımızdı. Unutmuşum bunu Sirius'a verdiğimizi... Onu benimle çıkmasına ikna etmek için ne kadar çok uğraştım biliyor musun? Hiç bir şey için bu kadar uğraştığımı hatırlamıyorum. Ama o öylesine harika bir kadın ki." diye ekledi fısıltıyla Lily'nin yüzüne özlem dolu bir ifadeyle bakarak. Harry'nin gözleri ağlamaktan kızarmıştı ancak annesini fotoğrafta gördüğünde yüzünü bir gülücük sardı. "An-ne," dedi. Ufacık elini resmin üstüne getirerek küçük işaret parmağını Lily'nin yanağına dokundurdu. James daha fazla dayanamadı ve "Hadi bakalım ufaklık, yatağına," dedi sesinin çatlamamasına özen göstererek. Döndüğü anda Sirius'la karşılaştı, suratı kızardı. "Sirius, burada mıydın? Ben de-" diye ağzında bir şeyler geveledi ama sonunu getiremedi.

"Sorun yok James, biz dostuz. Bir şey saklama lütfen." dedi, James Harry'yi beğişe koyup kapıya doğru yürürken. "Biliyorum Sirius ama..." Harry için tuttuğu göz yaşları tekrar patladı ve James Sirius'a sarıldı. "Sirius... Gerçekten çok zor...Onun... Lily'nin...bu sefer gerçekten gittiğini bilmek."dedi James hıçkırıklarla sarsılırken.  Sirius dostunun sırtını sıvazlayarak. "Evet, James... Biliyorum. Gel aşağıya inelim." dedi ve kapıyı kapatarak aşağıya indi.

missmurder yüreğimi ağzıma getirdin Bir an eyvah! dedim,bu kadar kolay mı? . Tabi sonra azbuçuk tahmin etmiştim onun ölmediğini.Her zaman bir umut , bir teselli .

Dil anlatımın gerçekten çok hoş.Bu yüzden , hiç yorulmadan ve anlam bütünlüğünü koruyarak okuyabiliyorum yazını En sevdiğim yanı da bu olsa gerek

Bu bölüm uzundu Ve içine sinmeyecek ne var anlamıyorum Gayet güzeldi

James'in bu durumu beni derinden etkiliyor Ya öldür Lily'yi ya da bir an önce bul Yazıktır yahu James'e

Lily için de üzülüyorum.Hâla diğerlerinin elinde Narcissa da niye öldü ki acep

Kısacası böyle uzun,akıcı ve konusu güzel bölümlerle bekliyorum yazını Ellerine sağlık

missmurder Daha yeni okuyabildim - üzgünüm bu kadar da geç okuduğum için ama - Neyse okudum ya   İçim burkularak okudum resmen. anlatışın akıcı ve hissettirici çok. Sirius'un halini, James'in acısını pek iyi anlatmışsım Ayrıca hikayenin ismi de bana nerden tanıdık geliyor diyordum kii sonradan tabi ya UU dedim Eline sağlık çok. Mutlaka devam et emi


Edit: Malfoy'un Lily gibi görünüp ölmesi çok garip hele de basın tarafından bu şeklide gösterilmesinin istenmesi de Merakla bekliyorum