Bölüm 1: F.Y.B.S.
Okulun bitmesine az kalmıştı, bunu her yer açıkça belli ediyordu. Mutlu bir şekilde bahçede veya gölün kıyısında dolaşan küçük birinci sınıflar, endişeli gözüken dördüncü sınıflar ve herkesten çok daha gergin olan beşinci sınıflar… Onların derdi herkesten büyüktü, çünkü Hogwarts’ta okuyan her büyücünün girmesi gereken sınavların dönemini yaşıyorlardı; bu durumda gergin ya da korkulu gözüken birçok beşinci sınıfa rastlayabilirdiniz Hogwarts’ın büyülü arazisinde.
Tabii onlardan da kötü durumda olan var mıydı? Evet: Belki de hayatlarının nereye yöneleceğini belli eden F.Y.B.S. sınavlarına girecek olan yedinci ve son sınıflar. Hiç kimse onlar kadar çalışmazdı, onlardan sonra gelenler de beş ve altıncı sınıflardı. Diğer sınıflar için daha o dönem yaklaşmamıştı ve onlar büyüklerinin çalışmasına pek aldırış etmiyorlardı; sınava girmelerine daha yıllar olduğunu düşünüp, tembellik etmeyi tercih ediyorlardı. Sadece birkaç başarılı öğrenci, büyüklerinin durumunu dikkate alıp, o dönemden başlamışlardı kendilerini geliştirmeye...
Bahsettiğimiz “birkaç başarılı öğrenci” kategorisine girenlerden birisi de Albus Dumbledore’du. İlk yılından beri parlak zekası ve çalışmasıyla elde ettiği başarılarla Hogwarts’ın gözde öğrencilerinin başında gelmeyi başarmıştı. Bundan dolayı, yarın gireceği iki sınavı –Tılsım, Biçim Değiştirme- pek de umursamıyordu. Oysa ki arkadaşları kütüphanede yaşıyorlardı adeta. Birçoğu da genel olarak, her yıl soru çıkan bölümleri ezberlermişçesine çalışıyor, ancak bunun bir son dakika çabası olduğunu kendilerine itiraf edemiyorlardı. Bir bölümü de ilk sınıf konularını unutmuş bir şekilde, bunları hatırlamak için çalışıyordu. Çok az bir kısmı da son tekrar yapıyordu ve bunlar kendilerinden emindi, ancak Albus kadar başarılı değillerdi elbette. O bambaşkaydı, birçok defa ödül almış ve hala da alan, geleceğin Sihir Bakanı gözüyle bakılan, köklü büyücü ailelerinden birine mensup muhteşem bir kişilikti. Herkese karşı kibar ve ılımlı bir eğilim göstermiş, kimseyle bir tartışması veya kavgası görülmemişti. Tartışmalar görülmüştü aslında, ancak bunların hepsi bilimsel tartışmalardı; arkadaşlarının bu ara sık sık yaptığı, kişisel duygu ve düşüncelerin ön planda olduğu, kavgaya zemin hazırlayan tartışmalar gibi değildi.
Az önce de bir tartışma patlak vermişti Gryffindor Ortak Salonu’nda. Albus o sırada pencerenin kenarında durmuş dışarıyı izliyordu, yaşları 12-13 civarı olan çocuklardan oluşmuş büyük bir grup, orada durmuş bir şeyi izliyorlardı. Albus dikkatini onlara vermişti, ta ki arkasından gelen kükremeyi duyana kadar.
“Yine sen aldın değil mi Lewis?” dedi hışımla merdivenlerden inen kırçıl saçlı bir çocuk. Elinde büyükçe bir defter vardı ve ateş saçan gözlerle, duyuru tahtasının orada durmuş olan çocuğa bakıyor, onun cevap vermesini bekliyordu.
“Evet aldım, bu kadar kızmana gerek yoktu Joe.” dedikten sonra elindeki kaliteli tüy kalemi ona fırlattı ve panoya doğru aldırmaz bir tavırla döndü. Joe’nun siniri hala geçmemiş gibiydi ama uzatmamaya karar vermiş olacak ki, gerisingeri yatakhaneye döndü. Albus da Joe’nun peşinden yatakhaneye çıktı ve pek de aç olmadığının farkına varıp, öğle yemeğinden vazgeçerek yatağına doğru ilerlemeye başladı. Anlaşılan uzun süredir yaptığı çalışmalardan yorgun düşmüştü ve biraz uykuyu hak ettiğine inanıyordu, bu düşünce ile adımlarını hızlandırdı ve Joe’ya bir şey söylemeden kendini yatağa bıraktı.
*
Uyandığında sabah olmuştu, arkadaşları gergin gözüküyordu. Aklına söyleyecek bir şey gelmeyen Albus, Elphias’ın yatağına döndü ve onun çoktan aşağıya inmiş olduğunu fark etti. O da birkaç dakika içinde giyindikten sonra yatakhaneden dışarı çıktı ve Büyük Salon’a inmek için merdivenlerden inmeye koyuldu.
Salon’a indiğinde, Gryffindor masasında Elphias’ı gördü ve onun karşısına oturdu, gözlerini altı hafifçe şişmişti, beklemediği kadar fazla uyumuştu. Bunu Doge da fark etmiş olacak ki ona baktıktan sonra başını iki yana salladı ve gülümsedi, aralarında bu hareketlerin anlamı çoktu, konuşmadıkları zaman böyle de anlaşırlardı bazen.
“Bir şeyler yemen lazım.” dedikten sonra onun önüne bir kase çekti. Albus da cevap vermeden sakin bir şekilde önündekiyle ilgilenmeye başladı.
Yarım saat kadar sonra kendisine gelmişti. Şimdi Doge’la ve diğer yaşıtlarıyla birlikte Büyük Salon’un önünde bekliyorlardı, az sonra sınav başlayacaktı. Birkaç dakika sonra Bakanlık’tan geldiği belli olan ve artık öğrencilerin pek de aldırmadığı görevliler de gelmişti zaten.
“İçeri girebilirsiniz, yedinci sınıflar.” diyen kadın, öğrencilerin tamamının sınava hazır olduğundan emin olduktan sonra adama işaret etti ve yaklaşık yüz elli tane sınav kağıdı sıraların üzerinde varoldu.
Albus kağıda baktı ve ilk soruyu hızlıca okudu:
“Tılsım büyüleri kaça ayrılır, ayırım bakımından yapılan düzenlemelerle ilgili ilk yasa neyi temel almaktadır?” Tüy kalemini hafifçe sallayan Brian, yazmaya başladı.
*
Öğle yemeği yaklaşırken Elphias’la konuşma ihtiyacı hissetti, bugün ağzını bıçak açmıyordu halbuki; aklı gelmesini beklediği bir mektuptaydı. Mektubu düşünürken kendini gölün kıyısında buldu ve şaşırarak Doge’ın da orada olduğunu gördü. Sınavdan sonra Doge hemen tuvalete koşmuştu, büyük ihtimalle kusmak için gitmişti –heyecanlandığında hep böyle olurdu- ve konuşamamışlardı.
“Son bir tane kaldı… Ardından özgürüz…” diye lafa başladı, anlaşılan uzun konuşmalarının ve planlarının ardından gerçekleştirmeye karar verdikleri geziye çok az bir süre kalmıştı; okuldan sonra hemen iş aramaya başlamayacaklardı ve ailelerinin de yardımıyla bir yurtdışı gezisi yapacaklardı; kendilerini bu şekilde geliştirdikten sonra meslek için başvuracaklardı.
“Evet, Albus. Ne kadar heyecanlı olduğumu bilemezsin. Sadece 3 gün kaldı.” Bunu söyledikten sonra gözleri şatoya bir an için takıldı ve buradan ayrılacağını yeni fark etmişçesine bir an daldı.
“Eve döndüğünde ne yapacaksın, hazırlıklardan sonra?” Albus onun ne hissettiğini anlamış olacak ki kafasındaki düşünceleri dağıtmak için hemen bir şeyler sorma ihtiyacı duymuştu. Elphias da eline birkaç taş alıp göle fırlatmaya başladı, bir yandan da konuşuyordu,
“Tabii ki son kez herkesle görüşeceğim ve yola çıkmak için yanına geleceğim, ardından da gökyüzünün Zeus’a, denizlerin Poseidon’a, yeraltının da Hades’e verildiği görev dağılımında olduğu gibi, seninle üstümüze düşeni yapmak üzere yola çıkacağım.” dedi ve tam o sırada şatodan gelen ses, öğle yemeği vaktinin geldiğini hatırlattı. Albus ona gülümsedi ve iki dost, yan yana yürüyerek yemeğe çıktılar; bir saat kadar sonra, son sınavları olan uygulamalı Biçim Değiştirme’ye gireceklerdi, ardından özgürlerdi…
“Dame, Dock, Doge, Dumbledore!”İşte sıra kendisine gelmişti, kendisinin dışında Gryffindor’dan birick dostu Elphias, arkadaşı Joe Dawson ve Ravenclaw'dan bir kişi vardı. Albus salonun kapılarından içeri geçerken, sabahki sınavında onları içeriye alan kadın ona baktı ve Albus da onun yanına gitti. Bu kadının adı Griselda Marchbanks’ti ve Dumbledore’un bir önceki gün girdiği uygulamalı Tılsım sınavında da o vardı, belki de bu yüzden onu çağırmıştı. Zira bir önceki gün çok şaşırmıştı ve bunu belli etmemeye çalıştığı halde hayranlıkla Albus’u izlemişti, daha önce izlemediği türden şeyler yapmıştı bu çocuk.
“Evet, Albus… başlayalım…”Albus, on beş dakika sonra sınavdan çıktığında, Griselda Marchbanks’in kafasında şu düşünce şekillenmişti: Bu çocuk gelecekte kaynak olacaktı, birçok şeye öncülük edecekti ve giriştiği işlerde de başarılı olacaktı. Kendisi inanamamıştı ama gerçek buydu, ömründe gördüğü en esaslı büyüleri oldukça farklı bir şekilde uygulamıştı Albus Dumbledore. Şimdi de bu okuldan, Hogwarts’tan görülebilecek en yüksek düzeyde öğrenci olarak ayrılıyordu, üç gün sonra hayata tam anlamıyla başlamış bir yetişkin olarak çıkacaktı insanların karşısına…
Anket
