Gelecek Yazılar

Efsaneler :

Karanlık .. Çökmüştü şehrin üzerine. Her an beklerdi zaten karanlık. İnsanların zayıf anlarını beklerdi. Işığın yok olmasını ve biran önce çıkmayı beklerdi.
Her zaman da elde etmişti istediğini. Tıpkı bu gece olduğu gibi ..

" Efsaneler çok eskiyi anlatır. " dedi güzel sesli bir kadın. Sesinde yılların yıpranması duyuluyordu. " Çok, çok ve çok eski zamanları anlatırlar. Bir tutam toz, biraz nem
ve biraz yıpranmak ... Efsaneler bunları anlatır. "

" Senden bile eskileri mi ? " dedi cılız bir kız sesi.

Kadının kıkırdaması duyuldu.

" Evet, yavrum. Benden bile eskilerdir. O kadar eskilerdir ki, okyanusları tek başlarına aşanlar bile, onlara erişememişlerdir. "

" Okyanusu tek başlarına aşabiliyorlar mıydı ?!! " dedi kız. Heyecanı sesinden fark ediliyordu.

Kadın tekrar kıkırdadı. Çok yumuşak ve genizden gelen bir kıkırdamaydı bu. Bayramlarda, bütün ailenin ışığın ve masanın etrafında toplandığında
duyulan rahatlamayı hissettiriyordu insanı. Aynı zamanda, tek bir kadın bütün bir aile gibi kokuyordu.

" Eğer kalpleri, bulutlarla birleşmişse, aşabiliyorlardı. Eğer bir şarkıyla birlikte aşık olmuşlarsa, aşabiliyorlardı. Eğer gerçekten, ama unutma gerçekten
sevmişlerse, efsanelerde, her şeyi yapabiliyorlardı ... Bir melodi bile olabiliyorlardı ... "

Oyun :

Kadın : Küçük şeyler … Anlayamadığın ama önemli olan küçük şeyler.. Her neyse..

( Sadece kadının üzerinde hafif bir ışık kaldığında kadın konuşur sessizce )

Ayrıntılar. Birkaç ses belki, belki de birkaç iç çekiş. Anlamsızlığında bulman gereken anlamlar. Hayatın karşısındaki bir bağnazlık. Belki bitmek bilmez bitişlerde ki yankılar. Belki içimde ki dışavurumlardır beni ele veren. Belki de iç çekişlerimdir gözlerinden gizli yerlerde. Hasret denen laneti, yanı başındayken çekmektir belki de. Hani vardır ya, çocukların güldüğü parklar. Çok gerilerde kaldılar. Uzak kıyıların, martılarında kaldılar. Burada ki martılar farklı şakıyor artık. Farklı dilleri. Anlaşılmaz, uzak, soğuk. Sıcaklığın, sızısında, çağırmalar belki de seni sensizlikten. Birlikte olduğumuz günlerin hatırına, güldüğümüz anıların hatırına, çıkıp gitmemek. Kalmak ama aslında yok olmak içten içe.

( kadının ışığı söner, adamın ki yanar. Gazeteyi bırakmıştır. )

Arzu, kanımı kaynatır zamanın kanadında. Sonra, uçar gider bilinmez diyarlara. Resmini taşırım cebimde. Öperim, eski zamanlarda. Şimdi anlamsızdır donuk gülüşün. Seni seviyorum değişin anlamsızdır. Zaten benimsindir bitene kadar nefeslerin. Zaten benim olmuşsundur bunca zamandır. Bedenin aynı kalmıştır. Evet, değişir zamanla, gene de aynıdır. Kokun aynıdır. Bakışın, gülüşün, duruşun aynıdır. Zaman eskitir ve alıştırır. En kötüsü alıştırır. Bir şeye alışırsa insan, istemez olur onu bir daha. Çünkü zaten kanında akmaktadır. Fark etmez orada olduğunu.