Bir Son Bir Başlangıç

Yazarlık Vize Fırat Bayrak

Bir Son Bir Başlangıç

Mekan : Oturma Odası ( En arkada yemek masası, sağ ve solda vitrin, en önde kanepe )

Oyuncular : Adam
Kadın
Alper

Konu : Bir Gazete Haberinden Yola Çıkılarak Yazılan Oyun

Kısıtlamalar : Tek Mekan, Tek Zaman.

Sahne I

Işıklar Yanar

( Kadın yemek masasında oturmuş sigara içmektedir. Masa da kahvaltılıklar vardır. Adam, elinde bir gazete ile kanepe de oturmuş, gözlükleri gözünde, okumaktadır. Kadın ise adama bakmaktadır. Belli bir süre geçer. )

Kadın : ( ilgisiz ) Çocuklar okula yetişti mi ?

Adam : ( ilgisiz ) Evet. Her zaman ki gibi.

Kadın : Bu gün neden işe gitmiyorsun peki ?

Adam : Daha önce söylemiştim. Dinleseydin, biliyor olurdun.

( Birkaç dakikalık sessizlik. )

Kadın : ( Dalgın bir şekilde tırnaklarına bakarak, sakince konuşur ) Artık aramızda bazı şeylerin yok olduğunu hissediyorum.

Adam : ( Gazete okumaya devam etmektedir. Sakince cevap verir. ) Yedi yıldır evliyiz, bir tanem. Bundan olabilir mi ?

Kadın : Sanmıyorum.

Adam : Peki ne sanıyorsun ?

Kadın : Belki de biz beceremiyoruzdur ? Yani aslında gerçekten birbirimizi sevmiyoruzdur. ( duraksar ) Hayır. Bir zamanlar kesinlikle seviyorduk, belki şuanda sevmiyoruz.

Adam : Ne yani, sevginin şekil değiştirdiğini mi söylüyorsun ?

Kadın : Hayır, şekil falan değiştirmedi. Aramızda ki sevgi tamamen tükendi.

Adam : Ben pek öyle düşünmüyorum.

Kadın : Eskiden, ne kadar da severdik birbirimizi. Ne kadar çok güler, ne kadar çok sevişirdik; hatırlıyor musun ? Bir dakika bile yalnız kalmaya dayanamazdık.

Adam : İlk yıllar … ( sözü kesilir )

Kadın : ( tırnaklarına bakmayı bırakır, adama bakar ) Cicim ayları mı ? Hayır, sanmıyorum. Cicim ayları, aydır. Yıllara taşmaz. Bir yerlerde birkaç hata yapmış olmalıyız. ( kalkar, vitrinin yanında ki aynaya yürür. Bu sırada adam konuşmaktadır. )

Adam : Hata mı ? Pek sanmıyorum. Hatalar bizim gibi enine boyuna düşünen insanlar için pek olası şeyler değil.

Kadın : ( aynaya da kendine bakar, vücudunu eller. ) Artık beni arzulamıyorsun değil mi ?

Adam : ( Gazeteden başını kaldırır. Ama kadına bakmaz. ) Eskisi kadar değil ama …

Kadın : Eskiden beni ne kadar da arzulardın. Ben de seni …

Adam : ( gazetesine geri döner ) Ama hayat budur. Bulursun, seversin, alışırsın ve ölürsün. Bu kadar basittir. Biz birbirimize alıştık.

Kadın : Sevişmek istemeyecek kadar çok mu alıştık ?

Adam : Hadi ama ! Sevişmediğimizi söyleme bana. Çünkü bu doğru değil.

Kadın : Hayır, sevişmiyoruz. Biz sadece seks yapıyoruz. İkisi arasında oldukça büyük fark var. Bedensel ihtiyacımızı karşılıyoruz ve bitiyor.

( kadın masanın başına dönene kadar sessizlik. Oturunca konuşmaya başlar. )

Bir şeyler öldü.

Adam : Hiçbir şeyin öldüğü falan yok. Birbirimizden nefret falan etmiyoruz ki ? Ya da birbirimizi çekememe gibi bir durumumuz yok. Evet bazen bu zor oluyor fakat genel anlamda oldukça iyiyiz.

Kadın : ( kendine bir bardak su doldurur ) Nefret etmemek önemli değil ki. Birileri bir zamanlar “ Aşkın karşıtı nefret değil, ilgisizliktir.” Demiş. Şuandaki durumumuzu oldukça iyi tanımlıyor sanırım. ( suyunu içer )

Adam : ( hala gazetesini okumaktadır. ) İlgisizlik mi ? Sanmıyorum ?

Kadın : Konuşmaya başladığımızdan beri, yüzüme tek bir sefer bile bakmadın. İlgisizliğin başka bir tanımı var mıdır acaba ?

Adam : Neden bakayım ki ? Ses tonundan bile yüzünün hangi şekli aldığını tahmin edebiliyorum. Bunca yıldan sonra mimiklerin mi değişecek sanki ?

Kadın : Küçük şeyler … Anlayamadığın ama önemli olan küçük şeyler.. Her neyse..

( Sadece kadının üzerinde hafif bir ışık kaldığında kadın konuşur sessizce )

Ayrıntılar. Birkaç ses belki, belki de birkaç iç çekiş. Anlamsızlığında bulman gereken anlamlar. Hayatın karşısındaki bir bağnazlık. Belki bitmek bilmez bitişlerde ki yankılar. Belki içimde ki dışavurumlardır beni ele veren. Belki de iç çekişlerimdir gözlerinden gizli yerlerde. Hasret denen laneti, yanı başındayken çekmektir belki de. Hani vardır ya, çocukların güldüğü parklar. Çok gerilerde kaldılar. Uzak kıyıların, martılarında kaldılar. Burada ki martılar farklı şakıyor artık. Farklı dilleri. Anlaşılmaz, uzak, soğuk. Sıcaklığın, sızısında, çağırmalar belki de seni sensizlikten. Birlikte olduğumuz günlerin hatırına, güldüğümüz anıların hatırına, çıkıp gitmemek. Kalmak ama aslında yok olmak içten içe.

( kadının ışığı söner, adamın ki yanar. Gazeteyi bırakmıştır. )

Arzu, kanımı kaynatır zamanın kanadında. Sonra, uçar gider bilinmez diyarlara. Resmini taşırım cebimde. Öperim, eski zamanlarda. Şimdi anlamsızdır donuk gülüşün. Seni seviyorum değişin anlamsızdır. Zaten benimsindir bitene kadar nefeslerin. Zaten benim olmuşsundur bunca zamandır. Bedenin aynı kalmıştır. Evet, değişir zamanla, gene de aynıdır. Kokun aynıdır. Bakışın, gülüşün, duruşun aynıdır. Zaman eskitir ve alıştırır. En kötüsü alıştırır. Bir şeye alışırsa insan, istemez olur onu bir daha. Çünkü zaten kanında akmaktadır. Fark etmez orada olduğunu.

Işık Söner.

Sahne II

Işıklar Yanar

( Kadın vitrinin önünde durmuş, vitrinin içine bakmaktadır. Adam ise kanepede oturmuş, kadına bakmaktadır. Kadının izlendiğinden haberi yoktur. )

Kadın : ( Vitrine bakmayı sürdürerek konuşur. ) Sence de bir şeyleri değiştirmemiz gerekiyor mu ?

Adam : Nerede ?

Kadın : Bilmiyorum, herhangi bir yerde. Mesela şu vitrinde. Bu bebekler çok fazla duruyorlar. Belki sıralarını değiştirirsek göze daha hoş görünebilirler.

Adam : Neden bir şeyleri değiştirmek isteyelim ki ? ( kalkıp kadının yanına gider. Kadına dokunmaz ama vitrinin içine bakmaya başlar )

Kadın : ( Adama bakar, sonra tekrar vitrine bakar. ) Çünkü artık çok sıkıcı olmaya başladı. Her şey, bütün şeyler aynı. Şu fincanları orada kaldırabiliriz mesela. ( fincanları gösterir )

Adam : Bence yerleri oldukça iyi.

Kadın : ( Tekrar adama bakar ) Seninle, Karadeniz’e gittiğimiz günü hatırlıyor musun ? Gene şu değişken işlerinden birindeydin ve bir paket teslim almak için Karadeniz’e gitmemiz gerekmişti. Sürekli bozulup duran bir arabamız vardı. Gene bozulmuştu ve arkada sevişmiştik.

( sessizlik )

Ne oldu bize ? Eskiden birbirimizi o kadar çok severdik ki …

Adam : Zaman … zaman eskitti. Birbirimizin er halini izledik. Yaşlanmamızı izledik, birbirimizi izledik. Çocuklarımız oldu onları izledik. Sürekli izledik ve öğrendik. Öğrendikçe, değersizleşti. Çünkü bilinen şeyin değeri azalır.

Kadın : Hayır … Bir şeyi bilemiyorsam, sevemem de.

Adam : Böyle diyeceğini biliyordum. Görüyor musun ? Etrafımızda hiçbir sürpriz yok. Çünkü biliyoruz. Birbirimizi biliyoruz.

Kadın : ( vitrine döner. Kapağını açar ve bir porselen çaydanlığı alıp masanın üzerine koyar. Geri dönüp vitrini kapatır. ) Böyle daha güzel.

Adam : ( kanepeye dönmüş, uzanmıştır. ) Tek bir şeyi değiştirmek, hiçbir zaman kökten bir çözüm getirmez.

Kadın : ( Çaydanlığa yönelirken konuşur. ) Çocukları bir saat sonra okuldan alman gerek.

Adam : Biliyorum.

Işıklar Söner

Sahne III

Işıklar Yanar

( Adam telefonda konuşmaktadır. Kadın ortalıkta yoktur. Yemek masasının üzerinde akşam yemeğinden kalma bulaşıklar vardır. )

Adam : Elbette … Hayır, hayır bu gün bir yere gitmiyoruz. Evet. Peki tamam o zaman, bekliyoruz. Görüşmek üzere.

( Telefonu kapatıp kanepeye geçecekken, Kadın girer. Masaya yönelip toplamaya başlar.Geri gitmeden önce konuşur. )

Kadın : Kimdi o ?

Adam : Alper.

Kadın : ( adamın cevabını beklemeden içeri geçmiştir döndüğünde tekrar sorar. ) Kim dedin ?

Adam : Beni dinlemeyi ne zaman öğreneceksin merak ediyorum.

Kadın : ( Elinde bulaşıklarla durup adama bakar. ) Bütün işleri bana yaptırmak yerine, bana yardım etsen, belki de seni daha rahat dinleyebilirim. Ne dersin ?

Adam : ( İç çeker. Kanepeye oturur. Kadını arkasında bırakır. ) Alper gelecekmiş. Birlikte içeriz diye düşünmüş.

Kadın : Sen ne dedin ?

Adam : Buyur gel dedim. Gelme mi deseydim ?

Kadın : Bu evde artık içki içmiyoruz ama değil mi ?

Adam : Bu seferlik bunu görmezden geleceğiz artık.

Kadın : O zaman bir zahmet kalkıp çocukları yatır.

Adam : Daha gelmeyecek. Birkaç işi varmış.

Kadın : ( Bıkkın ) Zaten çocuklarda yatar yatmaz uyumayacaklardır. Kalkıp çocukları yatır.

( Adam kanepeden kalktığında, kadın çoktan elinde bulaşıklarla içeriye geçmiştir. Adam çıkar. )

Işıklar Söner

Sahne IV

Işıklar Yanar

( Yemek masasının üzerinde, mezeler, dört votka şişesi ve meyve suları vardır. Alper, Kadın ve Adam masanın etrafındadırlar. Sohbet edip gülmektedirler. Zaten şişelerden ikisi çoktan boşalmıştır. Sohbet bir süre daha devam eder. Fıkralar, gülüşmeler. )

( Adam masadan kalkar. Sallanarak çıkışa gitmektedir. )

Kadın : ( Gülerek ) Nereye ?

Adam : ( sinirle ) Tuvalete !! Her şeyi bu kadar merak etme be ! ( çıkar )

Alper : Fazla üstüne gitmeyelim. ( Güler ) Votka herkesi mutlu etmez.

Kadın : O hiçbir zaman mutlu olmaz zaten.

Alper : Öyle deme. Çok matrak adamdır.

Kadın : Matraklığını bir ben göremiyorum zaten.

( sessizlik )

Alper : Eğer senin gibi bir kadının değerini bilmiyorsa, yazık ona.

Kadın : ( Alper’e bakar. ) Teşekkür ederim.

Alper : Teşekkür etme. Bu bir iltifat değildi. Ben sadece gerçekleri söylüyorum.

( birkaç dakika sessizlik olur. İçerler, yerler ama konuşmazlar. )

Kadın : Nerde kaldı bu ? Ben bir gidip bakayım bari.

Alper : Olur.

( Kadın çıkar. Alper bir süre kendi başına içer. )

Kadın : ( Gelip masaya oturur. ) Yatmış.

Alper : Hani tuvalete gidiyordu ?

Kadın : Çocukların odasından geçerken, onlara bakmak istemiştir büyük ihtimalle. Tuvalete geçmeden onların arasına yatıp uyumuş.

Alper : Baya yoruldu anlaşılan. ( Güler )

Kadın : Bütün gün evde nasıl yorulsun ?

Alper : Ya da artık yaşlandı bizim moruk.

( gülerler. )

Kadın : Az önce söylediklerin ciddi miydi ?

Alper : Hangisi ?

Kadın : Benim … hakkımda olanlar.

Alper : Elbette ki ciddiydi !!! ( bardağını kaldırır ) Güzelliğine !!

Kadın : ( sessizce ) Güzelliğime.

Işıklar Söner

Sahne V

( Kanepe açılmış, yatak haline getirilmiştir. Üzerinde beyaz bir çarşaf ve yastık vardır. Çarşaf kanla lekelenmiştir. Hemen kanepenin önünde, kanlı bir balta durmaktadır. Adam ve Kadın masada oturmaktadırlar. Adam kafasını elleri arasına almış, Kadın ise hareketsizce kanepeye bakmaktadır. )

Kadın : ( Bir süre sessizlikten sonra konuşur. Sakindir. ) Nereye attın onu ?

Adam : ( sakince ) Nereye olacak ? Dereye.

( sessizlik )

Kadın : Bulurlar mı acaba ?

Adam : Bilmiyorum.

( sessizlik )

Kadın : ( alçak sesle ve sakince ) Neden onu öldürdün ?

Adam : Sen niye onunla seviştin ?

Kadın : Çünkü bir şeyleri yenilemek istedim.

Adam : Benle de yenileyebilirdin.

Kadın : ( adam hiç konuşmamış gibi devam eder. ) Bana hala güzel olduğumu, kadın olduğumu, en azından hala yaşıyor olduğumu fark ettirdi.

Adam : ( sinirle güler ) Emin ol benden çok hissettirememiştir. Benim yapamayacağım hiçbir şeyi o sana yapamazdı.

Kadın : Sen bana ne yapıyorsun ki ?

Adam : Ne mi yapıyorum ? Sana ne mi yapıyorum ? ( sinirlenmeye başlamıştır. ) Sana bakıyorum, seninle aynı evde yaşıyorum, dediklerini yapıyorum, demediklerini de yapıyorum. Daha ne istiyorsun ?

Kadın : Sevilmek ?

Adam : ( güler ) Sevilmek mi ? İstediğin bu mu ? İstediğin bu muydu ? Onunla bu yüzden mi yattın ? İlk görüşte aşk mı ? Yoksa senin orospuluğun mu ?

Kadın : Ne söylediğin umurumda değil. O bana, beni beğendiğini söyledi ve ben de …

Adam : Ve sen de onunla seviştin. Bu kadar kolay mı bunlar ?

Kadın : Demek ki kolaymış ! Ne bekliyordun ki ? Artık aramızda hiçbir şey kalmadı. Bana hiçbir şey veremiyorsun. Sana bakıyorum diyorsun ama bakmanın sadece paradan ibaret olduğunu düşünüyorsun. Sevmek diyorsun, seni seviyorum diyorsun ama bunu bana hissettiremiyorsun. Çünkü artık ben de sana bir şeyleri veremiyorum. Çünkü ben de yoruldum artık. Ya da alıştım. Ya da dediğin gibi, artık seni biliyorum.

( sessizlik )

Adam : ( sakince ) Bu ne zaman başladı ?

Kadın : ( sakin ) Bilmiyorum. Sence ne zaman başladı ?

Adam : Bence biz, çoktan birbirimizden gitmiştik.

( sessizlik )

Kadın : Peki şimdi ne yapıyoruz ?

Adam : Ne mi yapıyoruz ? Hiçbir şey. Hiçbir şey olmamış gibi devam ediyoruz.

Kadın : ( şaşkın ) Bir adam öldürdün ve biz hiçbir şey olmamış gibi devam mı ediyoruz ? Bunu nasıl yapmamı bekliyorsun ki ?

Adam : Yapabileceğini biliyorum.

( sessizlik )

Kadın : Umarım cesedi bulamazlar.

Adam : Umarım. Artık bunları düşünme. Etrafı toplamama yardım et. Sonra uyuyalım. Şuanda tek istediğim güzel bir uyku.

Kadın : Adamı öldür, etrafı temizle ve uyu. Sevdim bunu.

Adam : Ben de.

Kadın : Bunu daha sık yapmalıyız.

Adam : Neden ? Başka biriyle olmak hoşuna mı gitti ?

Kadın : Sadece şaka yapıyordum.

Adam : Peki. ( duraksama ) Her neyse, artık şunları toplamamız gerek. Çocuklar kalkınca, bu manzarayı görmeleri hoş olmaz.

Kadın : Pekala.

( İkisi de masadan kalkıp, kanepeye yöneldiklerinde, ışıklar yavaş yavaş söner. Son sözler duyulur. )

Kadın : Bu gün yatakta rahat durmayacakmışsın gibi geliyor.

Adam : Neden, bir sakıncası mı var ? Yoksa çok mu yordu seni ?

Kadın : Bunun lafı daha ne kadar uzayacak bakalım…

Son